Search results for 'van snick'

Items 37 to 45 of 150 total

per page
  1. 3
  2. 4
  3. 5
  4. 6
  5. 7

Grid  List 

Set Descending Direction
  • Item:MER-676

    Flemish Art Assets, Kurt Ryslavy

    Kurt Ryslavy’s 'Flemish Art Assets' is an arrangement wherein Kurt Ryslavy performs as a businessman, selling Austrian wine to the public and painting his bookkeeping; i.e. the bills of the sales he is actually doing on the spot. But Ryslavy is also a businessman and a serious art collector. For the ‘Flemish Art Assets’ project he invited Flemish artists to make a statement about their work(s) within the Ryslavy-collection. Ryslavy asked the artists how they or their gallerists, when selling the works to Ryslavy, viewed him: as a businessman, a collector or as an artist / colleague. The art works from the Ryslavy collection in this books are exposed or projected on December the 1st, 2012 at the Emily Harvey Foundation, New York Broadway. Flemish artists represented in the Ryslavy collection include: Ria Pacquée, Koen Theys, Dimitri Vangrunderbeek, Ane Vester, Ivo Provoost & Simona Denicolai, Vaast Colson, Dialogist Kantor, Willi Van Sompel, Rufus Michielsen, Michael van den Abbeele, Harald Thys & Jos de Gruyter.

  • Item:MER-682

    The Fields. 12 notes on clarity, Toon Van Borm

    The artist’s book ‘The Fields’ is a hermetic book of reference in twelve parts by Belgian artist Toon Van Borm. The book only comprises handwritten parts; which are close to illegible. After printing, the artist will make an intervention on each book.

  • Item:MER-687

    Dragende Muren, Over het ontwerpen van een zorgende ziekenhuisomgeving voor kinderen

    De warme geborgenheid van een (t)huis staat doorgaans in schril contrast met de onpersoonlijke omgeving van een ziekenhuis. Het kan ook anders. Dragende muren geeft aanwijzingen over hoe interieurvormgeving, kunst en natuur bijdragen tot het welbevinden van een kind in een ziekenhuis. Het ziekenhuis als een rustgevende en zintuiglijk evenwichtige plaats die ondersteunend is voor de medische activiteiten die er plaats vinden. Kortom, het ziekenhuis als dragende zorgomgeving.

    Blader hier doorheen het boek.

  • Item:MER-693

    De jaren twintig, Victor Servranckx

    Victor Servranckx (1897–1965) staat algemeen bekend als een van de eerste abstracte schilders en beeldhouwers in Belgie. In de catalogus Victor Servranckx. De jaren twintig focust Mu.ZEE op het decennium waarin de jonge kunstenaar de overstap van de figuratie naar de abstractie maakte. Aan de hand van tientallen kunstwerken en archiefdocumenten volgen we het parcours dat hij in deze periode aflegde via stijlbewegingen als het futurisme, het purisme, de geometrische abstractie en het surrealisme.

    Net als in de tentoonstelling ligt in dit begeleidende boek de klemtoon niet alleen op zijn schilderijen en sculpturen. Voor het eerst presenteren we Servranckx’ beeldende werk in combinatie met zijn architectuur-en designontwerpen — een zo goed als onbekend, maar belangrijk aspect van zijn oeuvre. De tentoonstelling en de catalogus brengen samen hulde aan Victor Servranckx, een pionier van de Belgische avant-garde, die zich met een schijnbaar gemak meester maakte van verschillende kunstdisciplines.

    Bekijk het boek ook hier

  • Item:MER-699

    Cylinder 1, Joris Van de Moortel

    Joris Van de Moortel had the idea of working with the structure of a comic book a long time ago; he experimented with a few things but nothing worked so far. Comics were Vandemoortel’s first love: his first drawings, his first stories. It was all a dwelling of fantasies and lack of reality: he ate them as a child. His first publication with MER. Paper Kunsthalle ‘Cylinder’, is not a real comic book, but the idea is based on the structure of it. It fits perfectly to get Van de Moortel’s work published. The sketches, the colouring, the humour that feels close to the practice: it’s a work in itself and not just a representation of images. You read the images — no need to explain — you’re having a laugh, thinking... don’t understand - as a kid reading the figures and not the lines; it’s all part of it. Joris Van de Moortel will print one new cahier of about 48 pages on the occasion of every new project or exhibition. Each cahier has a unique design and cover. Each will be published separately at first; becoming after 10 editions one book that will be published as a whole. Every edition is a new adventure having the same basic players, added, transformed. It’s one big playground: like a show.

  • Item:MER-702

    Procession Of Talking Mirrors, LP


    A1. Father Earthquake (7:13)

    A2. Now The Fire Worries About The Amounts Of Wood It Needs To Put Out (6:57)

    A3. Plague Pillow (7:09)

    B1. Procession Of Talking Mirrors (9:03)

    B2. He Will Drink The Milk Of A Thousand Mothers (3:20)

    B3. The Lost Wooden Planet Script (6:43)

    Release Date: 10 March 2013

    Limited edition of 350 copies

    The person behind Urpf Lanze is Belgian visual artist Wouter Vanhaelemeesch (B), who is mainly known for his large-scale ink drawings that offer a hermetic blend of weirdo characters, medieval iconography and surrealist decors. His artwork started gaining attention a few years ago when renowned avant-garde lutenist Jozef Van Wissem (NL) started using Vanhaelemeesch's work to decorate several sleeves of his recorded output, including his collaborations with filmmaker Jim Jarmusch (US), noise legends Smegma (US), free folkband United Bible Studies (IE) and fingerpicker James Blackshaw (UK). Next to doing exhibitions in places like Tokyo, New York and Paris, his drawings appear regularly in zines and underground publications all over the world. He also runs the audioMER label together with designer Jeroen Wille (BE) and has provided artwork for records by Jack Rose (US), Robbie Basho (US), Mauro Antonio Pawlowski (BE), Cian Nugent (IE), Graveyards (US), Second Family Band (US) and many others.

    Urpf Lanze is the moniker of his rather unorthodox solo guitar project, under which he has been playing for several years now. With an acoustic guitar that lays flat on his lap, tuned to unwieldy scales, he brutalises the instrument in an oddly musical way. As if this wasn't enough he lays down some vocal work that goes from ventriloquist-like whines and mumbles to deep and guttural grunts.

    The result is a rather unhinged and demented music. Imagine the rawness of Bill Orcutt, the more frightening sides of Loren Mazzacane Connors and the absurd stylings of Wilburn Burchette all wrapped into a Lovecraftian sonic nightmare. 'Procession of Talking Mirrors' is his first full lenght solo album. Recorded live on a 4-track tape recorder, these 6 tracks offer a mixture of Japanese folk music, free psych, scratchy delta-blues recordings, damaged lo-fi and aggressively percussive fingerpicking. While some tracks may carry a more melancholy tone, others seem closer to acoustic death metal than any kind of folk music.

    Some technical information can be found here



    Like the young knight Perceval, who sits speechless and confused in the presence of the Procession of the Grail, Urpf Lanze (real name: Wouter Vanhaelemeesch) stands guitar-in-hand, frog-in-throat, before The Procession of Talking Mirrors. The mirrors reflect a gruesome scene of guitars being torn to shreds by tornado-like fingers; a rumbling superstorm of breath growls and screeches out the echoing chambers of the beast’s vast throat and mouth.

    The The Procession of Talking Mirrors LP (which has beautifully appropriate cover artwork made by the musician) will be released by Belgian label audioMER on March 10. For now, the label has posted the riotous finale of the record, “The Lost Wooden Planet Script.”

    Tiny Mix Tapes, March 2013


    This is Urpf Lanze aka Belgian visual artist Wouter Vanhaelemeesch's first solo acoustic guitar album. His music has been described as outsider or anti-folk, but here he rides roughshod over such considerations. Some of the pieces approach the ecstatic, naggingly insistent style displayed by James Blackshaw and the late Jack Rose on Raag Manifestos. But if Vanhaelemeesch lacks the refinement of those two players, he makes up for it with aggression. With his acoustic guitar flat on his lap, he subjects it to some rough vocalisations. On "Plague Pillow", where he obsessively works on a picking pattern around three chords, they seem almost absent-minded murmurs. Elsewhere, as on the title track, his grunts, throaty growls and baleful ululations can be distracting, almost comedic. But this track also exemplifies his singular approach to the guitar. Veering from insistent percussive batterings to bending slackened strings to finely articulated runs, he employs disciplined technique and the power of sloppiness in a way that few other guitarists would even consider trying.

    By Mike Barnes, WIRE


    While he is recognised as one of history’s great Romantic poets, it is less well known that in the later stages of his life Johann Wolfgang von Goethe turned his attention to the natural sciences, becoming a prominent figure in the group of pre-Darwinians now known as the Rational Morphologists. Under the assumption that the species they observed were frozen, unchanging in time, these thinkers searched for the underlying laws of form that governed their development. In a slim but influential volume, The Metamorphosis of Plants, Goethe argued that all features of plants, stamen, sepals, petals, etc., were essentially variants of a fundamental form, the leaf, raising this structure in his mind to the basic descriptor of all plant life, one which would open a window on the essence of this biological kingdom, the archetypal plant: the urpflanze.

    On the face of it, what we have here is a solo guitar album. Wouter Vanhaelemeesch plays with the guitar flat on his lap, often dwelling on a single chord for a whole track, using repetition, tempo, and a style of fingerpicking that distributes and moves accent across notes in a downright psychedelic sort of way. It is percussive and metallic at its most aggressive, bewilderingly hypnotic during quieter moments. Add to this a growling, grunting, wailing vocal presence that never leans towards anything like lyricism or even the control of metal vocals, just an accompanying series of mammalian outbursts requiring neither rhyme nor reason. The result has the exhilarating feeling of a technically talented artist casting the rules down a deep and mosscovered well, at once musically potent and deliciously unhinged, far more grubby than its genre classification might suggest.

    At around 40 minutes this is a relatively short album, but in no way does it seem like a job half done. Its vision is chaotic, weird, perhaps uninterpretable, but in the end it comes across with extreme clarity. Paying lip service to blues, folk, and American primitivism along the way, the theme that remains constant across the board is a counterpoise between the roughness of the voice with the violent rattling guitar, and the emergence of subtle melodic and rhythmic patterns among them, perpetually being swept away by altered copies of themselves. It’s a work that wears its vision and artistic allegiances on its sleeve, from the music itself to the subtext in the track titles to the cover art with its shades of Hieronymous Bosch. For anyone with an ear for acoustic guitar music which puts raw humanity ahead of clinical studio treatment, look no further than this.

    Scrolldust, March 2013


    Interview with Urpf Lanze where he talks about his new record. You can read the interview HERE


    Na verschillende compilaties en een occasionele tape is er nu Procession of Talking Mirrors, het eerste volwaardige werkstuk van Urpf Lanze, pseudoniem van Wouter Vanhaelemeesch, die naast bestierder van het label audioMER. ook als grafisch artiest te boek staat.

    In contrast tot het sporadisch verspreide eerdere werk zorgt Procession of Talking Mirrors voor een meer ingrijpende luisterervaring. Dit heeft te maken met de consistente opbouw in zes episodes waarin Urpf Lanzes repetitieve en tijdloze instrumentale mantra's een aandachtig luisteraar geleidelijk aan genadeloos de dieperik mee inslepen.

    Het zou de composities op Procession of Talking Mirrors onrecht aandoen om ze enkel op basis van hun melodieuze capaciteiten te taxeren. Er spelen immers andere muzikale idealen mee. Het gitaarspel, dat Urpf Lanze middels een eigen techniek produceert, drijft op cyclische patronen en minimale variaties. Het occasionele begeleidende stemgeluid werkt gelijkaardig, en houdt het midden tussen abstract minimaal black metalgewauwel en het beminnelijke gekrijs van Koekiemonster.Urpf Lanze creëert zo een eigengereide wereld waarvoor vergelijkingen tekortschieten. Het muzikale universum dat Procession of Talking Mirrors evoceert, is ongrijpbaar en schippert tussen post-apocalyptisme, nihilisme en bezwering.

    By Hans van der Linden, KINDAMUZIK, March 2013


    Met een lekker bekkende bandnaam kom je nog eens ergens. Waar de naam Urpf Lanze precies vandaan komt is niet helemaal duidelijk, al doet het mij vooral denken aan Johann Wolfgang von Goethe (1749-1832). Deze beroemde Duitse dichter en schrijver en belangrijke vertegenwoordiger van de zogeheten “Sturm Und Drang” stroming, heeft een brede interesse. Hij is ongetwijfeld het bekendst van zijn werk Das Leiden Des Jungen Werthers, wat op school haast verplichte kost is. En terecht! Dat is pas een Werthers echte. Eén van zijn interesses, waarover hij ook veelvuldig heeft geschreven en gedicht, is de botanische wereld. Met name de metamorfose van de plant heeft hem enorm bezig gehouden. Volgens hem moet er een “oerplant” of “Urpflanze” zijn waaruit alle soorten zich hebben ontwikkeld. Trek je dit woord uit elkaar, dan kom je bij het project van de Belgische Wouter Vanhaelemeesch. Nu al een mafketel naar mijn hart. Hij zit samen met Jeroen Wille achter het audioMER label en is een begenadigd tekenaar, die onder meer de hoezen van Brethren Of The Free Spirit, Jack Rose, Cian Nugent, Robbie Basho, Jozef Van Wissem, Mauro Antonio Pawlowski en vele anderen heeft getekend in zijn typische stijl. Dat wil zeggen inkttekeningen die een soort combi zijn van middeleeuwse taferelen en futuristische of surrealistische gebeurtenissen. Intrigerend, wonderschoon en vooral onderscheidend. Het label focust zich op experimentele muziek en fraaie artwork door hedendaagse artiesten.

    Wouter is daarnaast ook een begenadigd en vooral eigenzinnige gitarist en debuteert als Urpf Lanze nu met de lp Procession Of Talking Mirrors. Met de gitaar op zijn schoot brengt hij hier zes lange nummers met een totale lengte van ruim 40 minuten ten gehore. Je kunt de oerplant dan wel uiteen rukken, de wortels zitten nog altijd stevig verankerd in de grond van het verleden. Hij houdt hierbij dan ook het mooie midden tussen verknipte blues van weleer, hypnotiserende experimenten en Barokke muziek. Dat vult hij aan met bevreemdende zang, die uiteenloopt van gegrom, keelzang en bizarre kreten. De zang is vooral een emotioneel en soms drone-achtig instrument om zijn gitaarcreaties te ondersteunen. Het is knap en prijzenswaardig hoe hij zoveel weet te brengen en vertellen met één instrument. “Akoestische black metal” is een term die ook wel gebruikt wordt, hetgeen door de output wel te begrijpen valt, net als het enigszins verwante Boduf Songs wel “akoestische death metal” schijnt te brengen. Qua referenties moet je denken aan wisselende en vooral kale kruisbestuivingen van Kiss The Anus Of A Black Cat, Jozef Van Wissem, Jack Rose, James Blackshaw, Bill Orcutt, Charlie Parr, Catherine Christer Hennix, Huun-Huur-Tu, Loren Mazacane Conners en het al genoemde Boduf Songs. In feite is er geen peil op te trekken en beweegt Vanhaelemeesch zich vooral in een eigen getekend, surrealistisch universum. Inktzwart, bevreemdend en organisch met een psychedelische en bovenal heerlijke afdronk. Onvergelijkbaar goed!

    De Subjectivisten, March 2013


    Toen ik halverwege het jaar 2011 voor het eerst kennis maakte met het geluid van Urpf Lanze, via het nummer The Wandering Sick op een compilatie van Morc, hoorde ik in de ontstemde outsiderfolk vooral willekeur. Nu het debuut album Procession Of Talking Mirrors in de winkels ligt, kan daarvan geen sprake meer zijn. Urpf Lanze vestigt zich ermee definitief in de nog steeds uitdijende gemeenschap van kwalitatief hoge experimentele muziek uit België.

    Voor wie het nog niet weet: Urpf Lanze is Wouter Vanhaelemeesch, wiens bizarre tekenstijl menigeen zal herkennen van platenhoezen van onder andere Jozef van Wissem, Robbie Basho, Jack Rose en Cian Nugent. Ook het typische artwork van zijn eigen lp is voorzien van Middeleeuwse dan wel surrealistische taferelen van de Apocalyps en zonderlinge creaturen. Dit in samenwerking met Jeroen Wille, waarmee Wouter ook nog het audioMER label runt. De hoes voorspelt de eigenzinnige luisterervaring waarmee ik weldra geconfronteerd word, wanneer ik de plaat opzet.

    Wouter bespeelt zijn akoestische gitaar doorgaans terwijl deze op zijn schoot ligt. Of dat van grote invloed is op zijn geluid weet ik niet; de open en lage stemming van het instrument is dat in ieder geval wel. De term “akoestische black metal” is vanwege dit feit niet eens zo gek verzonnen. Verder doet het woordloze gegrom – dat niet zelden overgaat in een getormenteerd gekrijs – hier een duit in het zakje, al blijft de stem vooral op de achtergrond.

    De zes nummers doen denken aan de ruwe, kapotte blues van Bill Orcutt, doch vergelijkingen zijn niet gepast. Urpf Lanze weet z’n eigen stijl te vinden in het beroeren van de snaren, en brengt hierin ook voldoende afwisseling in aan. Techniek en traditie achter zich latend weet hij een authentiek gevoel over te brengen. Soms met melodie en repetitie, anders met intens en bruusk vingerspel. Zonder meer brengt het de luisteraar iets onheilspellends, dat in geen vak te plaatsen valt. Een knappe prestatie.

    Vorig jaar veroverde de naam Urpf Lanze een plekje bij de hoogtepunten op livegebied. Er is een goede kans dat hij dit jaar tussen mijn favoriete albums belandt. Procession Of Talking Mirrors is verkrijgbaar bij audioMER en de goede distro’s, zolang de voorraad van 350 stuks strekt.

    Mr Bungle, March 2013


    Wouter Vanhaelemeesch is vooral bekend van zijn bizzare middeleeuwse pentekeningen, maar debuteert nu met wat hijzelf 'akoestische Black Metal' noemt, al hoor ik er vooral een soort distruction blues in die me aan Bill Orcutt doet denken. Soms klinkt dit agressief, soms melancholisch, maar bijna altijd een beetje bevreemdend en zelfs wat ongemakkelijk. Muziek voor doorduwers, dus. (jb) RifRaf 243, March 2013


    Belgaren Wouter Vanhaelemeesch är inte bara en duktig illustratör och konstnär. Han är också musiker. Under epitetet Urpf Lanze skapar han musik för akustisk gitarr och skivan Procession of Talking Mirrors har han gett ut på den egna skivetiketten audioMER. Vanhaelemeesch har gjort skivomslag till flera av det senaste decenniets mest tongivande sologitarrister, bland annat Jack Rose och James Blackshaw, och jag gissar att det inte är utan att ha tagit intryck. Men den han kanske främst kan liknas vid är den amerikanske outsidergitarristen och ex Harry Pussy-medlemmen Bill Orcutt. I botten av deras musik finns samma trasiga blues. Ingen av dem är särskilt finstilta utan styckena yxas fram grovt, ofta trasig och rå. Det är som om de plockat ned musiken i små delar och sedan skruvat ihop bitarna helt efter eget huvud. Det låter som igen annan, samtidigt som allt annat.

    Till skillnad från ovanstående gitarrister använder Vanhaelemeesch sin röst i betydligt större utsträckning. Han mumlar, utstöter gutturala läten och gör märkliga ljud medan han hamrar på strängarna. Spelstilen är rå och han spelar med instrumentet liggandes i knät. Han varvar små hypnotiska mönster med stora vulgära gester. Från den hypnotiska miniatyren "Plauge Pillow" till råkurret med gitarren på "The Lost Wooden Planet Script" vidare genom den fläskiga och bredbenta deltabluesreduktionen "He will Drink The Milk of A Thousand Mothers". Musiken är inspelad live på en fyrakanalare och det förstärker DIY-känslan och autenciteten som är så viktigt för uttrycket.

    Procession of Talking Mirrors är en blandning av söndrig blues, outsiderfolk och stirrögd psych. Någon har beskrivit Urpf Lanzes musik som akustisk black metal och det är inte helt missvisande. Men det som otvetydigt kan sägas är att Vanhaelemeesch ger sig på gitarrer på ett sätt som få andra vågar. Det är egensinnigt och övertygande i all sin vansinnighet.

    – Jens Holmberg for Soundofmusic, September 2013

  • Item:MER-703

    Daydream, LP


    A1. Twilight Part 1 (2:07)

    A2. Twilight Part 2 (6:44)

    A3. Citylights (6:06)

    A4. Haze (1:45)

    B1. Blazer (2:55)

    B2. Daydream (7:03)

    B3. Untitled (2:14)

    B4. Unreal City (5:36)

    Release Date: 4 March 2013

    Limited edition of 500 copies

    These last few years Rome based producer Egisto Sopor has been turning heads with a steady stream of most excellent releases. A cdr on Legowelt’s Strange Life Records, a tape on 100 % Silk, a double LP on Planet Mu and an evergrowing series of jams that are put on soundcloud or on his youtube channel. All of which offer atmospheric acid tinged techno laced with idiosyncratic touches. He has thus developed quite a cult following among lovers of lo fi electronic music who eagerly await his next grainy video, that feel like lost transmissions from an early nineties MTV broadcast. Polysick doesn’t get out much and keeps a low profile which adds to his rather enigmatic standing.

    With his new LP Daydream, Egisto has created the perfect soundtrack to a midnight trip through darkened cityscapes. Starting out like a confused jam session it slowly takes off and twists into uncanny shapes conjuring up images of a futuristic nightlife that plays out under neon lights, with a feeling of dread constantly lurking in the shadows. This is techno that tells a tale; a storyboard that comes pushing through in muffled flashes. A chase scene through deserted back alleys, executed while hunter and prey are both in a half-awake state, stuck in an infinite loop. And when the ambient synth twirls unravel and a 4/4 pulse kicks in and tears through the dreamy state of conciousness, it never signals a reassuring release of tension. You might dance to it, but not without anxiously looking over your shoulder.

    Some technical information about this release can be found here


    Tiny Mix Tapes

    In-depth-review of Daydream HERE

    Quote: "The title speaks to the intent of the album, an acid flashback to the rave era; Polysick immerses the listener in the memory of it. The experiences of the self are not singular, but multifarious, with several different components. UnlikeDigital Native, Daydream has a much less sterile quality about it. It is quite warbly, stressing the human, subjective center, making Daydream less of a commentary like Digital Native. Polysick has spoken many times about the notion of a journey or inhabiting a place. His use of spacious qualities allows him room to expand as much spatially as he does temporally (the latter speaking to his own expressive growth). The internet age, an inescapable influence on Digital Native, appears to be a priori, hypertextual for Daydream; this album is a direct result of the information age. Through the internet, one can quite literally return to a time as this album does. The contextual evidence is more in the head space than it was in the signifier of retro-futurism. Where Digital Native seemed like a meditation on its singular qualities, Daydream is the experiential whole. Speaking to this idea, Daydream seems to be consistent with Digital Native instrumentally, only angled more towards a “warehouse” orientation to, once again, evoke the origins of the sounds with the use of the 909/303." By Tiny Mix Tapes, March 2013

    Fact Magazine

    Egisto Sopor has been a firm fixture on the dance-not-dance underground for a few years now. The Rome-based producer known as Polysick first emerged in 2010 with an album for Legowelt’s Strange Life imprint. That was followed by a split EP with LA’s SFV Acid – a canny pairing, as both share a taste for woozy bedroom synth music grounded in acid house. Sopor’s remit, though, has since revealed itself to be broader, and he has a pleasing tendency to lapse into verdant, weightless synthscapes. The producer’s early career came to a head last year with an album for Planet Mu, Digital Native, that brought together many of his concerns up that point. The record didn’t make much of a splash, which is a crying shame: its brand of humid pan-global exotica – like a hypnagogic updating of John Hassell’s Fourth World concept – was singular and charming, and it was certainly one of the stronger album-length statements to come from that world.

    The comparatively slight Daydream - eight tracks totaling just over half an hour – is its follow-up, released through Belgian label AudioMER. Many of Sopor’s sonic signatures are, thankfully, intact. Those gorgeous spongy, soured synth tones make an appearance in  the seductive one-two of ‘Haze’ and ‘Blazer’. They also feature in the untitled seventh track, though there, combined with the plangent melody turning pirouettes in the foreground, they take on an icy quality reminiscent of early Autechre. Elsewhere, Sopor’s dancier tendencies are brought to the fore – indeed, it’s this side of the producer’s personality that comes to define the album. At points a familiar steamy tropicalia is invoked, particularly in the excellent ‘Twilight Part 2’, whose smudged atmospherics partly conceal an acid line that flickers out of the murk like the tail of some exotic lizard. But in all cases Daydream is darker and more forbidding than its predecessor, and tends to evoke a grander sense of space. ‘Citylights’ is gaseous, unsettled; the title track is far sunnier but carries a hint of paranoia, aided by its deadpan mnml-esque monologue.

    Much of this album explores house music in a fairly straightforward sense – measured, slow-build structures rather than the crystalline sketches Sopor has often worked with – and the execution is excellent. But a question remains – is the producer really playing to his strengths here? Closer ‘Unreal City’ gets to the crux of the issue. It’s a cityscape in the Bladerunner mold, dank, desolate but shot through with an eerie beauty. The techniques deployed are all familiar from Sopor’s past work – the animated synth doodles, the middle-distance fog of delay – but in mood it’s situated somewhere rather different. Daydream feels transitional, clearly intent on making a break with the past but not quite weighty enough to set out its stall completely. Still, Sopor is evidently moving on, and that’s to his credit. – Fact Magazine, March 2013

    Fact Magazine

    Recent interview with Polysick for FACT Magazine, where the audioMER. record is mentioned: Fact Magazine, March 2013


    Polysick follows the hyperdelic dream techno of 'Digital Native' for Planet Mu with the glinting wormhole groove refractions of 'Daydream' for Belgium's audioMER. It's a engrossing sci-fi fantasy episode of sleek 4/4 house and techno grooves immersed in vivid yet slightly surreal synthscapes. From the two part 'Twilight' there's a strange sense of unease that makes this album quite compelling, percolating through the Tin Man-like acid squirms and cyber-noir synth flutters of 'Citylights' to the red-light district stalk mode of 'Daydream', but the bets parts for us are those trippy wormholes and interzone shortcuts such as 'Haze' or the warmly evocative 'Untitled' and his vivid vision of 'Unreal City'. – Boomkat, March 2013

    Rif Raf

    Met 'Daydream', het derde album van Polysick, tekent het Gentse audioMER.-label voor een behoorlijk unieke flashback richting begin jaren negentig van de vorige eeuw – tegelijk één van de beruchste episodes uit de moderne uitgaansgeschiedenis. De 'Daydream'-lp – inclusief het monochrome hoesontwerp – van het Italiaanse Polysick is een archeologische vondst van jewelste, rechtstreeks en quasi-intact overgeflitst uit een ander elektronisch tijdperk. Geen digitale of artificieel opgepompte effecten voor Polysick, maar eerlijke, eenvoudige en analoge keyboardjams. Dat lijkt wat anachronistisch van insteek, maar de man gaat op hoogst originele en psychdedelische wijze aan de slag met vervlogen tijden, toen acid, ambient en donkere Detroit-techno de plak zwaaiden in de internationale clubcharts. Creatief-nostalgisch verantwoorde trip. (fp) – RifRaf 243, Maart 2013

    A Closer Listen

    Digital Native, Polysick‘s album on Planet Mu last year was, for me, one of 2012′s sleeper hits, a record I found myself coming back to from time to time, or being pleasantly surprised when a track bubbled up to the top on shuffle mode. So, with that album still fresh on the player, here comes Daydream with what seems like almost indecent haste – although it’s probably nine months on that, frankly, is peanuts in comparison with some more prolific friends of the site. The Rephlex-y analogue synth burbles are well to the fore here, along with the sounds that seem to echo library music of the 70s and the occasional techno beat to underpin proceedings, basically all the influences presented on his mixtapes whipped into a cohesive whole. It’s no secret that Polysick is a man with retro leanings – the cover of Digital Native was presented with the vinyl scuff marks printed on – but Daydream is no backward-looking museum piece and the tracks have enough of the ‘new’ about them to not feel like an exercise solely in nostalgia. The bangs and clatters of the opening track and the fractured arrangement of “Unreal City” are enough to attest to the contemporary nature of the album; the tracks between are more cohesive and overall the album works very well as a whole piece. Is it as good as Digital Native? Ask me again in six months. – A Closer Listen, March 2013

    Ele King (JP)

    Ele King, February 2013

    De Subjectivisten (NL)

    Ondanks releases op onder andere Planet Mu en 100% Silk is dit album op het Belgische audioMER mijn eerste kennismaking met deze producer uit Rome. En geen slechte moet ik zeggen: Polysick weet op een creatieve manier het redelijk uitgemolken genre “retro elektronica” toch een beetje spannend te maken. Met donkere ambient, analoge synths en een dikke knipoog naar de acid cultuur van de begin jaren ’90 liggen de vergelijkingen al na het tweede nummer op het puntje van de tong, maar zeker wanneer hij zonder echte beats Daydream naar sci-fi soundtrack hoogten probeert te tillen, straalt de kwaliteit ervan af. – Subjectivisten, March 2013

  • Item:MER-705

    Cylinder 2, Joris Van de Moortel

    Joris Van de Moortel had the idea of working with the structure of a comic book a long time ago; he experimented with a few things but nothing worked so far. Comics were Vandemoortel’s first love: his first drawings, his first stories. It was all a dwelling of fantasies and lack of reality: he ate them as a child. His publications with MER. Paper Kunsthalle ‘Cylinder’, are not real comic books, but their idea is based on the structure of it. It fits perfectly to get Van de Moortel’s work published. The sketches, the colouring, the humour that feels close to the practice: it’s a work in itself and not just a representation of images. You read the images — no need to explain — you’re having a laugh, thinking... don’t understand - as a kid reading the figures and not the lines; it’s all part of it. Joris Van de Moortel prints one new cahier of about 48 pages on the occasion of every new project or exhibition. Each cahier has a unique design and cover. Each is published separately at first; becoming after 10 editions one book that will be published as a whole. Every edition is a new adventure having the same basic players; added, transformed. It’s one big playground: like a show. This issue is the second volume of Cylinder.

  • Item:MER-710

    Distances, Luc Dondeyne

    This book provides a first full survey of the painted oeuvre of Luc Dondeyne.  A twenty-five year formal quest that involves incessantly questioning through paint the ambiguity of everyday reality. Paintings that vibrate with a fictional narrative constructed with thickly applied paint, figurative imagery characterized by contemporary alienation. 

    Dit boek geeft een eerste overzicht van het nu reeds indrukwekkend oeuvre van Luc Dondeyne.  Een 25 jaar lange vormelijke zoektocht naar het continu schilder­kundig in vraag stellen van de dubbelzinnigheid van de alledaagse werkelijkheid. Schilderijen die zinderen door hun  pasteus geconstrueerde fictieve narraties, een figuratieve beeldtaal met een eigentijdse vervreemding.

    Leaf through the book here


Items 37 to 45 of 150 total

per page
  1. 3
  2. 4
  3. 5
  4. 6
  5. 7

Grid  List 

Set Descending Direction