Vinyl

5 Item(s)

per page

Grid  List 

Set Ascending Direction
  1. Item:MER-1020

    Howard, LP

    €16.00

    tracklist:
    A1. Howard (3:42)
    A2. Burn (6:57)
    A3. Dream (6:08)
    B. Relax (18:22)

    Release Date: April 7, 2014
    Limited edition of 350 copies

    The Tenses is a duo comprised of Ju Suk Reet Meate and Jackie Oblivia, two veterans of the weirdo art collective that is known as theLos Angeles Free Music Society. They also form the core of legendary experimental juggernaut Smegma
    The LAFMS have been a singular force in DIY culture ever since the early seventies and encapsuled an endless string of projects and bands that married a sort of proto-punk with trashy guitars, avant-garde music, tape manipulations, free jazz, improv and absurd vocalizations into a hyper original and singular form of music. They're seen by many as the originators of noise music, and have been an immense influence on bands like Sun City Girls, Merzbow, Wolf Eyes, No Neck Blues Band, etc…
    The Tenses is one of the latest vessels for Ju Suk and Jackie to explore the outer realms of sound and space. Compared to the mothership that is Smegma, it is a more compact and intimate project where turntables, tape collages, distorted surf guitar and coronet are used to create elaborate, haunted atmospheres.
    After releases on Harbinger Sound and their own Pigface Records, The Tenses now add another chapter to their history with 'Howard', their new LP on Belgian imprint audioMER. 'Howard' is a mind expanding tour de force that scrambles spoken word deconstructions and spontaneous freak outs into a musical non-sequitur; a strange and disorienting trip.
    Loops of voices from long lost instruction movies, shortwave radio dramas that get overrun with sirens, various non-instrumental sounds, and an bewildering stretch of Link Wray-like guitar riffs; 'Howard' is a record that oozes paranoia, the perfect soundtrack for making explosives in your basement.

    Some technical information about this release can be found here


    REVIEWS

    Kindamuzik
    Schijnbaar willekeurig op een rek geplaatste glazen ogen uit de Eerste Wereldoorlog staren je aan. Het hoesontwerp is een gepaste metafoor voor de muzikale avonturen van The Tenses, ofwel het duo Ju Suk Reet Meate en Oblivia (Jackie Stewart). Beiden bepalen al sinds de jaren zeventig de hoofdlijnen mee in het experimentele muzikale landschap aan de Noord-Amerikaanse westkust, eerst als onderdeel van de Los Angeles Free Music Society (ofwel LAFMS) en vervolgens met Smegma. Naast deze aanzienlijke palmares blijven The Tenses vernieuwend omgaan met improvisatie en perceptie, wat van Howard weerom een dolle luistertrip maakt.
    Gedurende vier episodes bouwt het duo geluidscollages op, af en om. Radiosignalen, stemmen, samples en instrumenten gaan in interactie en zorgen voor een rijk klankenpallet dat door The Tenses steeds een andere richting uitgestuurd wordt. Collages en cut up-technieken leiden tot de vermenging van tekstuele absurditeiten en bizarre klanken en ritmes om zo een heel eigen sonisch universum te scheppen dat aanleunt tegen Smegma's wereld, maar zuiniger samengesteld is.
    'Burn' is bijvoorbeeld een verknipte audiohandleiding over hoe je het best geld verbrandt. 'Read' lijkt op zijn beurt dan weer op een sprookje waarin een moordverhaal geanalyseerd wordt. Maar uiteraard is niets wat het lijkt en worden narratieve verhaallijnen overhoop gehaald. Howard sluit met het hoogtepunt 'Relax' af. Ruim achttien minuten lang leidt het gekende recept tot een kakofonie van organisch gestructureerde klanken waarbij een aanzwellende gitaarriff, trompetgeschal en vage gezangen voor extra narratieve lijnen zorgen.
    The Tenses bewijzen met Howard nog maar eens dat degelijk muzikaal experiment tijdloos is, net zoals een glazen ogen uit lang vervlogen tijden. – Hans van der Linden (Kindamuzik, April 2014)

    Moremars
    The Tenses is a duo comprised of Ju Suk Reet Meate and Jackie Oblivia, known most for their participation in Smegma, the American experimental noise group formed in Pasadena, California in 1973. Howard includes three compositions that it was made in Smegma’s studio in Portland, Oregon in 2011 and a live concert recording. This new project is exploring sound and space, using turntables, reel-to-reel machines, electronics, distorted surf guitar, coronet etc. It’s a bit unclear what you listen about, a pretty chaotic collage of sounds, radio signals, looped voices, sound effects and instruments that creates a real obscure atmosphere. What we’ve got here is a unique cacophony in terms of psychedelic free-jazz noise and avant garde. This is a great sound experience of a multi-textured pattern of a distinctly idiosyncratic idiom of music. – Moremars

    Japanese Review
    このアルバムは audioMER という新興レーベルから出版されたザ・テンセズの新しい LP である。
    テンセズとはスメグマのジュ・スク・リート・ミートとジャッキー・スチュワートから成るデュオなのだ。
    彼らはロサンジェルス・フリー・ミュージック・ソサエティ (LAFMS) において非常にアクティヴな存在と言えるだろう。
    オレゴン州ポートランドに在住しているが何処に棲んでいても彼らのスピリットは常に LAFMS とシンクロしている。
    新作はタイトルを "Howard" と言うが驚くほどクリアな音にまず驚かされる。
    「スメグマのメンバーである彼らが創生するのだから」 という先入観はまず効力を持たない。
    つい 「ロー・ファイ」 などと言う言葉で表現してしまいそうな彼らの音楽と "Howard" は表層が余りにも違う。
    でもじっくり聴いてみるならばそれらは何れも非常に的を得て構成された 『野生の実験音楽』 と言って良いだろう。
    そして彼ら独特の佇まいに照合すれば奇妙な位に本作はまとまり過ぎているという印象を与えるかも知れない。
    だがやたらクリアに聞こえるこの作品においても彼らが放射する奔放さは相変わらずだ。
    「ロー・ファイ」 だろうが 「クリア」 だろうがそんな事情はもう彼らの音楽にとって大したことでは無い。
    かつて音の表層に現れた 「ロー・ファイ」 らしさは独特のダイナミズムが生まれる間際の副産物だった。
    "Howard" と彼ら過去の作品を聴き比べてみればそのことを驚くほど良く理解することが出来る。
    このアルバムにはテンセズそしてスメグマの音楽骨格像が明確に投影されていると想う。
    そして "Howard" の後でスメグマの音楽に接すればその周囲に漂流する電子雲の妙を堪能することが出来る。
    でもそれは勿論そんな楽しみ方も在るというだけの話だ。
    "Howard" 自体が持つ透明なサイケデアリアは周辺知識の有無には全く依存しない。
    あるいはサイケデリアなどと言う言葉もここでは最早必要無いだろう。
    実験音楽の最も望ましい姿がこの作品には刻印されている。– Takuya Sakaguchi

    De subjectivisten
    Het duo The Tenses bestaat uit Ju Suk Reet Meate en Jackie Oblivia, dat vanwege hun connectie met de Los Angeles Free Music Society en het net zo legendarische Smegma natuurlijk al direct de interesse wekt. Toch boeiden ze mij live maar mondjesmaat, twee jaar terug in Brussel. Misschien is dat ook omdat de muziek nou niet bepaald makkelijk te behappen is, zo ook het geval op het zoveelste album Howard, waarover het Belgische audioMER zich heeft ontfermd. Met draaitafels, tape collages, in distortion gedrenkte gitaar en een trompet is het klankpalet al aan de experimentele kant, maar met wild knip-en-plak werk, samples van instructievideo’s en radioprogramma’s die bewust alle kanten op worden gestuurd, gaat Howard richting het absurde. De spontaniteit en de relatieve ingetogenheid waarmee het gebracht wordt, maakt het uiteindelijk een uitermate interessant album om de schizofrene muziekgeest mee te voeden. – Justin Faase

    Learn More
  2. Item:MER-703

    Daydream, LP

    €15.00

    tracklist:
    A1. Twilight Part 1 (2:07)
    A2. Twilight Part 2 (6:44)
    A3. Citylights (6:06)
    A4. Haze (1:45)
    B1. Blazer (2:55)
    B2. Daydream (7:03)
    B3. Untitled (2:14)
    B4. Unreal City (5:36)

    Release Date: 4 March 2013
    Limited edition of 500 copies

    These last few years Rome based producer Egisto Sopor has been turning heads with a steady stream of most excellent releases. A cdr on Legowelt’s Strange Life Records, a tape on 100 % Silk, a double LP on Planet Mu and an evergrowing series of jams that are put on soundcloud or on his youtube channel. All of which offer atmospheric acid tinged techno laced with idiosyncratic touches. He has thus developed quite a cult following among lovers of lo fi electronic music who eagerly await his next grainy video, that feel like lost transmissions from an early nineties MTV broadcast. Polysick doesn’t get out much and keeps a low profile which adds to his rather enigmatic standing.
    With his new LP Daydream, Egisto has created the perfect soundtrack to a midnight trip through darkened cityscapes. Starting out like a confused jam session it slowly takes off and twists into uncanny shapes conjuring up images of a futuristic nightlife that plays out under neon lights, with a feeling of dread constantly lurking in the shadows. This is techno that tells a tale; a storyboard that comes pushing through in muffled flashes. A chase scene through deserted back alleys, executed while hunter and prey are both in a half-awake state, stuck in an infinite loop. And when the ambient synth twirls unravel and a 4/4 pulse kicks in and tears through the dreamy state of conciousness, it never signals a reassuring release of tension. You might dance to it, but not without anxiously looking over your shoulder.

    Some technical information about this release can be found here

    REVIEWS

    Tiny Mix Tapes
    In-depth-review of Daydream HERE
    Quote: "The title speaks to the intent of the album, an acid flashback to the rave era; Polysick immerses the listener in the memory of it. The experiences of the self are not singular, but multifarious, with several different components. UnlikeDigital Native, Daydream has a much less sterile quality about it. It is quite warbly, stressing the human, subjective center, making Daydream less of a commentary like Digital Native. Polysick has spoken many times about the notion of a journey or inhabiting a place. His use of spacious qualities allows him room to expand as much spatially as he does temporally (the latter speaking to his own expressive growth). The internet age, an inescapable influence on Digital Native, appears to be a priori, hypertextual for Daydream; this album is a direct result of the information age. Through the internet, one can quite literally return to a time as this album does. The contextual evidence is more in the head space than it was in the signifier of retro-futurism. Where Digital Native seemed like a meditation on its singular qualities, Daydream is the experiential whole. Speaking to this idea, Daydream seems to be consistent with Digital Native instrumentally, only angled more towards a “warehouse” orientation to, once again, evoke the origins of the sounds with the use of the 909/303." By Tiny Mix Tapes, March 2013

    Fact Magazine
    Egisto Sopor has been a firm fixture on the dance-not-dance underground for a few years now. The Rome-based producer known as Polysick first emerged in 2010 with an album for Legowelt’s Strange Life imprint. That was followed by a split EP with LA’s SFV Acid – a canny pairing, as both share a taste for woozy bedroom synth music grounded in acid house. Sopor’s remit, though, has since revealed itself to be broader, and he has a pleasing tendency to lapse into verdant, weightless synthscapes. The producer’s early career came to a head last year with an album for Planet Mu, Digital Native, that brought together many of his concerns up that point. The record didn’t make much of a splash, which is a crying shame: its brand of humid pan-global exotica – like a hypnagogic updating of John Hassell’s Fourth World concept – was singular and charming, and it was certainly one of the stronger album-length statements to come from that world.
    The comparatively slight Daydream - eight tracks totaling just over half an hour – is its follow-up, released through Belgian label AudioMER. Many of Sopor’s sonic signatures are, thankfully, intact. Those gorgeous spongy, soured synth tones make an appearance in  the seductive one-two of ‘Haze’ and ‘Blazer’. They also feature in the untitled seventh track, though there, combined with the plangent melody turning pirouettes in the foreground, they take on an icy quality reminiscent of early Autechre. Elsewhere, Sopor’s dancier tendencies are brought to the fore – indeed, it’s this side of the producer’s personality that comes to define the album. At points a familiar steamy tropicalia is invoked, particularly in the excellent ‘Twilight Part 2’, whose smudged atmospherics partly conceal an acid line that flickers out of the murk like the tail of some exotic lizard. But in all cases Daydream is darker and more forbidding than its predecessor, and tends to evoke a grander sense of space. ‘Citylights’ is gaseous, unsettled; the title track is far sunnier but carries a hint of paranoia, aided by its deadpan mnml-esque monologue.
    Much of this album explores house music in a fairly straightforward sense – measured, slow-build structures rather than the crystalline sketches Sopor has often worked with – and the execution is excellent. But a question remains – is the producer really playing to his strengths here? Closer ‘Unreal City’ gets to the crux of the issue. It’s a cityscape in the Bladerunner mold, dank, desolate but shot through with an eerie beauty. The techniques deployed are all familiar from Sopor’s past work – the animated synth doodles, the middle-distance fog of delay – but in mood it’s situated somewhere rather different. Daydream feels transitional, clearly intent on making a break with the past but not quite weighty enough to set out its stall completely. Still, Sopor is evidently moving on, and that’s to his credit. – Fact Magazine, March 2013

    Fact Magazine
    Recent interview with Polysick for FACT Magazine, where the audioMER. record is mentioned: Fact Magazine, March 2013

    Boomkat
    Polysick follows the hyperdelic dream techno of 'Digital Native' for Planet Mu with the glinting wormhole groove refractions of 'Daydream' for Belgium's audioMER. It's a engrossing sci-fi fantasy episode of sleek 4/4 house and techno grooves immersed in vivid yet slightly surreal synthscapes. From the two part 'Twilight' there's a strange sense of unease that makes this album quite compelling, percolating through the Tin Man-like acid squirms and cyber-noir synth flutters of 'Citylights' to the red-light district stalk mode of 'Daydream', but the bets parts for us are those trippy wormholes and interzone shortcuts such as 'Haze' or the warmly evocative 'Untitled' and his vivid vision of 'Unreal City'. – Boomkat, March 2013

    Rif Raf
    Met 'Daydream', het derde album van Polysick, tekent het Gentse audioMER.-label voor een behoorlijk unieke flashback richting begin jaren negentig van de vorige eeuw – tegelijk één van de beruchste episodes uit de moderne uitgaansgeschiedenis. De 'Daydream'-lp – inclusief het monochrome hoesontwerp – van het Italiaanse Polysick is een archeologische vondst van jewelste, rechtstreeks en quasi-intact overgeflitst uit een ander elektronisch tijdperk. Geen digitale of artificieel opgepompte effecten voor Polysick, maar eerlijke, eenvoudige en analoge keyboardjams. Dat lijkt wat anachronistisch van insteek, maar de man gaat op hoogst originele en psychdedelische wijze aan de slag met vervlogen tijden, toen acid, ambient en donkere Detroit-techno de plak zwaaiden in de internationale clubcharts. Creatief-nostalgisch verantwoorde trip. (fp) – RifRaf 243, Maart 2013

    A Closer Listen
    Digital Native, Polysick‘s album on Planet Mu last year was, for me, one of 2012′s sleeper hits, a record I found myself coming back to from time to time, or being pleasantly surprised when a track bubbled up to the top on shuffle mode. So, with that album still fresh on the player, here comes Daydream with what seems like almost indecent haste – although it’s probably nine months on that, frankly, is peanuts in comparison with some more prolific friends of the site. The Rephlex-y analogue synth burbles are well to the fore here, along with the sounds that seem to echo library music of the 70s and the occasional techno beat to underpin proceedings, basically all the influences presented on his mixtapes whipped into a cohesive whole. It’s no secret that Polysick is a man with retro leanings – the cover of Digital Native was presented with the vinyl scuff marks printed on – but Daydream is no backward-looking museum piece and the tracks have enough of the ‘new’ about them to not feel like an exercise solely in nostalgia. The bangs and clatters of the opening track and the fractured arrangement of “Unreal City” are enough to attest to the contemporary nature of the album; the tracks between are more cohesive and overall the album works very well as a whole piece. Is it as good as Digital Native? Ask me again in six months. – A Closer Listen, March 2013

    Ele King (JP)
    Ele King, February 2013

    De Subjectivisten (NL)
    Ondanks releases op onder andere Planet Mu en 100% Silk is dit album op het Belgische audioMER mijn eerste kennismaking met deze producer uit Rome. En geen slechte moet ik zeggen: Polysick weet op een creatieve manier het redelijk uitgemolken genre “retro elektronica” toch een beetje spannend te maken. Met donkere ambient, analoge synths en een dikke knipoog naar de acid cultuur van de begin jaren ’90 liggen de vergelijkingen al na het tweede nummer op het puntje van de tong, maar zeker wanneer hij zonder echte beats Daydream naar sci-fi soundtrack hoogten probeert te tillen, straalt de kwaliteit ervan af. – Subjectivisten, March 2013

    Learn More
  3. Item:MER-702

    Procession Of Talking Mirrors, LP

    €15.00

    .
    .

    tracklist:

    A1. Father Earthquake (7:13)
    A2. Now The Fire Worries About The Amounts Of Wood It Needs To Put Out (6:57)
    A3. Plague Pillow (7:09)
    B1. Procession Of Talking Mirrors (9:03)
    B2. He Will Drink The Milk Of A Thousand Mothers (3:20)
    B3. The Lost Wooden Planet Script (6:43)

    Release Date: 10 March 2013
    Limited edition of 350 copies

    The person behind Urpf Lanze is Belgian visual artist Wouter Vanhaelemeesch (B), who is mainly known for his large-scale ink drawings that offer a hermetic blend of weirdo characters, medieval iconography and surrealist decors. His artwork started gaining attention a few years ago when renowned avant-garde lutenist Jozef Van Wissem (NL) started using Vanhaelemeesch's work to decorate several sleeves of his recorded output, including his collaborations with filmmaker Jim Jarmusch (US), noise legends Smegma (US), free folkband United Bible Studies (IE) and fingerpicker James Blackshaw (UK). Next to doing exhibitions in places like Tokyo, New York and Paris, his drawings appear regularly in zines and underground publications all over the world. He also runs the audioMER label together with designer Jeroen Wille (BE) and has provided artwork for records by Jack Rose (US), Robbie Basho (US), Mauro Antonio Pawlowski (BE), Cian Nugent (IE), Graveyards (US), Second Family Band (US) and many others.
    Urpf Lanze is the moniker of his rather unorthodox solo guitar project, under which he has been playing for several years now. With an acoustic guitar that lays flat on his lap, tuned to unwieldy scales, he brutalises the instrument in an oddly musical way. As if this wasn't enough he lays down some vocal work that goes from ventriloquist-like whines and mumbles to deep and guttural grunts.
    The result is a rather unhinged and demented music. Imagine the rawness of Bill Orcutt, the more frightening sides of Loren Mazzacane Connors and the absurd stylings of Wilburn Burchette all wrapped into a Lovecraftian sonic nightmare. 'Procession of Talking Mirrors' is his first full lenght solo album. Recorded live on a 4-track tape recorder, these 6 tracks offer a mixture of Japanese folk music, free psych, scratchy delta-blues recordings, damaged lo-fi and aggressively percussive fingerpicking. While some tracks may carry a more melancholy tone, others seem closer to acoustic death metal than any kind of folk music.

    Some technical information can be found here

    Reviews

    TINY MIX TAPES
    Like the young knight Perceval, who sits speechless and confused in the presence of the Procession of the Grail, Urpf Lanze (real name: Wouter Vanhaelemeesch) stands guitar-in-hand, frog-in-throat, before The Procession of Talking Mirrors. The mirrors reflect a gruesome scene of guitars being torn to shreds by tornado-like fingers; a rumbling superstorm of breath growls and screeches out the echoing chambers of the beast’s vast throat and mouth.
    The The Procession of Talking Mirrors LP (which has beautifully appropriate cover artwork made by the musician) will be released by Belgian label audioMER on March 10. For now, the label has posted the riotous finale of the record, “The Lost Wooden Planet Script.”
    Tiny Mix Tapes, March 2013

    WIRE
    This is Urpf Lanze aka Belgian visual artist Wouter Vanhaelemeesch's first solo acoustic guitar album. His music has been described as outsider or anti-folk, but here he rides roughshod over such considerations. Some of the pieces approach the ecstatic, naggingly insistent style displayed by James Blackshaw and the late Jack Rose on Raag Manifestos. But if Vanhaelemeesch lacks the refinement of those two players, he makes up for it with aggression. With his acoustic guitar flat on his lap, he subjects it to some rough vocalisations. On "Plague Pillow", where he obsessively works on a picking pattern around three chords, they seem almost absent-minded murmurs. Elsewhere, as on the title track, his grunts, throaty growls and baleful ululations can be distracting, almost comedic. But this track also exemplifies his singular approach to the guitar. Veering from insistent percussive batterings to bending slackened strings to finely articulated runs, he employs disciplined technique and the power of sloppiness in a way that few other guitarists would even consider trying.
    By Mike Barnes, WIRE

    SCROLLDUST
    While he is recognised as one of history’s great Romantic poets, it is less well known that in the later stages of his life Johann Wolfgang von Goethe turned his attention to the natural sciences, becoming a prominent figure in the group of pre-Darwinians now known as the Rational Morphologists. Under the assumption that the species they observed were frozen, unchanging in time, these thinkers searched for the underlying laws of form that governed their development. In a slim but influential volume, The Metamorphosis of Plants, Goethe argued that all features of plants, stamen, sepals, petals, etc., were essentially variants of a fundamental form, the leaf, raising this structure in his mind to the basic descriptor of all plant life, one which would open a window on the essence of this biological kingdom, the archetypal plant: the urpflanze.
    On the face of it, what we have here is a solo guitar album. Wouter Vanhaelemeesch plays with the guitar flat on his lap, often dwelling on a single chord for a whole track, using repetition, tempo, and a style of fingerpicking that distributes and moves accent across notes in a downright psychedelic sort of way. It is percussive and metallic at its most aggressive, bewilderingly hypnotic during quieter moments. Add to this a growling, grunting, wailing vocal presence that never leans towards anything like lyricism or even the control of metal vocals, just an accompanying series of mammalian outbursts requiring neither rhyme nor reason. The result has the exhilarating feeling of a technically talented artist casting the rules down a deep and mosscovered well, at once musically potent and deliciously unhinged, far more grubby than its genre classification might suggest.
    At around 40 minutes this is a relatively short album, but in no way does it seem like a job half done. Its vision is chaotic, weird, perhaps uninterpretable, but in the end it comes across with extreme clarity. Paying lip service to blues, folk, and American primitivism along the way, the theme that remains constant across the board is a counterpoise between the roughness of the voice with the violent rattling guitar, and the emergence of subtle melodic and rhythmic patterns among them, perpetually being swept away by altered copies of themselves. It’s a work that wears its vision and artistic allegiances on its sleeve, from the music itself to the subtext in the track titles to the cover art with its shades of Hieronymous Bosch. For anyone with an ear for acoustic guitar music which puts raw humanity ahead of clinical studio treatment, look no further than this.
    Scrolldust, March 2013

    KWADRATUUR
    Interview with Urpf Lanze where he talks about his new record. You can read the interview HERE

    KINDA MUZIK
    Na verschillende compilaties en een occasionele tape is er nu Procession of Talking Mirrors, het eerste volwaardige werkstuk van Urpf Lanze, pseudoniem van Wouter Vanhaelemeesch, die naast bestierder van het label audioMER. ook als grafisch artiest te boek staat.
    In contrast tot het sporadisch verspreide eerdere werk zorgt Procession of Talking Mirrors voor een meer ingrijpende luisterervaring. Dit heeft te maken met de consistente opbouw in zes episodes waarin Urpf Lanzes repetitieve en tijdloze instrumentale mantra's een aandachtig luisteraar geleidelijk aan genadeloos de dieperik mee inslepen.
    Het zou de composities op Procession of Talking Mirrors onrecht aandoen om ze enkel op basis van hun melodieuze capaciteiten te taxeren. Er spelen immers andere muzikale idealen mee. Het gitaarspel, dat Urpf Lanze middels een eigen techniek produceert, drijft op cyclische patronen en minimale variaties. Het occasionele begeleidende stemgeluid werkt gelijkaardig, en houdt het midden tussen abstract minimaal black metalgewauwel en het beminnelijke gekrijs van Koekiemonster.Urpf Lanze creëert zo een eigengereide wereld waarvoor vergelijkingen tekortschieten. Het muzikale universum dat Procession of Talking Mirrors evoceert, is ongrijpbaar en schippert tussen post-apocalyptisme, nihilisme en bezwering.
    By Hans van der Linden, KINDAMUZIK, March 2013

    SUBJECTIVISTEN
    Met een lekker bekkende bandnaam kom je nog eens ergens. Waar de naam Urpf Lanze precies vandaan komt is niet helemaal duidelijk, al doet het mij vooral denken aan Johann Wolfgang von Goethe (1749-1832). Deze beroemde Duitse dichter en schrijver en belangrijke vertegenwoordiger van de zogeheten “Sturm Und Drang” stroming, heeft een brede interesse. Hij is ongetwijfeld het bekendst van zijn werk Das Leiden Des Jungen Werthers, wat op school haast verplichte kost is. En terecht! Dat is pas een Werthers echte. Eén van zijn interesses, waarover hij ook veelvuldig heeft geschreven en gedicht, is de botanische wereld. Met name de metamorfose van de plant heeft hem enorm bezig gehouden. Volgens hem moet er een “oerplant” of “Urpflanze” zijn waaruit alle soorten zich hebben ontwikkeld. Trek je dit woord uit elkaar, dan kom je bij het project van de Belgische Wouter Vanhaelemeesch. Nu al een mafketel naar mijn hart. Hij zit samen met Jeroen Wille achter het audioMER label en is een begenadigd tekenaar, die onder meer de hoezen van Brethren Of The Free Spirit, Jack Rose, Cian Nugent, Robbie Basho, Jozef Van Wissem, Mauro Antonio Pawlowski en vele anderen heeft getekend in zijn typische stijl. Dat wil zeggen inkttekeningen die een soort combi zijn van middeleeuwse taferelen en futuristische of surrealistische gebeurtenissen. Intrigerend, wonderschoon en vooral onderscheidend. Het label focust zich op experimentele muziek en fraaie artwork door hedendaagse artiesten.
    Wouter is daarnaast ook een begenadigd en vooral eigenzinnige gitarist en debuteert als Urpf Lanze nu met de lp Procession Of Talking Mirrors. Met de gitaar op zijn schoot brengt hij hier zes lange nummers met een totale lengte van ruim 40 minuten ten gehore. Je kunt de oerplant dan wel uiteen rukken, de wortels zitten nog altijd stevig verankerd in de grond van het verleden. Hij houdt hierbij dan ook het mooie midden tussen verknipte blues van weleer, hypnotiserende experimenten en Barokke muziek. Dat vult hij aan met bevreemdende zang, die uiteenloopt van gegrom, keelzang en bizarre kreten. De zang is vooral een emotioneel en soms drone-achtig instrument om zijn gitaarcreaties te ondersteunen. Het is knap en prijzenswaardig hoe hij zoveel weet te brengen en vertellen met één instrument. “Akoestische black metal” is een term die ook wel gebruikt wordt, hetgeen door de output wel te begrijpen valt, net als het enigszins verwante Boduf Songs wel “akoestische death metal” schijnt te brengen. Qua referenties moet je denken aan wisselende en vooral kale kruisbestuivingen van Kiss The Anus Of A Black Cat, Jozef Van Wissem, Jack Rose, James Blackshaw, Bill Orcutt, Charlie Parr, Catherine Christer Hennix, Huun-Huur-Tu, Loren Mazacane Conners en het al genoemde Boduf Songs. In feite is er geen peil op te trekken en beweegt Vanhaelemeesch zich vooral in een eigen getekend, surrealistisch universum. Inktzwart, bevreemdend en organisch met een psychedelische en bovenal heerlijke afdronk. Onvergelijkbaar goed!
    De Subjectivisten, March 2013

    MR BUNGLE
    Toen ik halverwege het jaar 2011 voor het eerst kennis maakte met het geluid van Urpf Lanze, via het nummer The Wandering Sick op een compilatie van Morc, hoorde ik in de ontstemde outsiderfolk vooral willekeur. Nu het debuut album Procession Of Talking Mirrors in de winkels ligt, kan daarvan geen sprake meer zijn. Urpf Lanze vestigt zich ermee definitief in de nog steeds uitdijende gemeenschap van kwalitatief hoge experimentele muziek uit België.
    Voor wie het nog niet weet: Urpf Lanze is Wouter Vanhaelemeesch, wiens bizarre tekenstijl menigeen zal herkennen van platenhoezen van onder andere Jozef van Wissem, Robbie Basho, Jack Rose en Cian Nugent. Ook het typische artwork van zijn eigen lp is voorzien van Middeleeuwse dan wel surrealistische taferelen van de Apocalyps en zonderlinge creaturen. Dit in samenwerking met Jeroen Wille, waarmee Wouter ook nog het audioMER label runt. De hoes voorspelt de eigenzinnige luisterervaring waarmee ik weldra geconfronteerd word, wanneer ik de plaat opzet.
    Wouter bespeelt zijn akoestische gitaar doorgaans terwijl deze op zijn schoot ligt. Of dat van grote invloed is op zijn geluid weet ik niet; de open en lage stemming van het instrument is dat in ieder geval wel. De term “akoestische black metal” is vanwege dit feit niet eens zo gek verzonnen. Verder doet het woordloze gegrom – dat niet zelden overgaat in een getormenteerd gekrijs – hier een duit in het zakje, al blijft de stem vooral op de achtergrond.
    De zes nummers doen denken aan de ruwe, kapotte blues van Bill Orcutt, doch vergelijkingen zijn niet gepast. Urpf Lanze weet z’n eigen stijl te vinden in het beroeren van de snaren, en brengt hierin ook voldoende afwisseling in aan. Techniek en traditie achter zich latend weet hij een authentiek gevoel over te brengen. Soms met melodie en repetitie, anders met intens en bruusk vingerspel. Zonder meer brengt het de luisteraar iets onheilspellends, dat in geen vak te plaatsen valt. Een knappe prestatie.
    Vorig jaar veroverde de naam Urpf Lanze een plekje bij de hoogtepunten op livegebied. Er is een goede kans dat hij dit jaar tussen mijn favoriete albums belandt. Procession Of Talking Mirrors is verkrijgbaar bij audioMER en de goede distro’s, zolang de voorraad van 350 stuks strekt.
    Mr Bungle, March 2013

    RIF RAF
    Wouter Vanhaelemeesch is vooral bekend van zijn bizzare middeleeuwse pentekeningen, maar debuteert nu met wat hijzelf 'akoestische Black Metal' noemt, al hoor ik er vooral een soort distruction blues in die me aan Bill Orcutt doet denken. Soms klinkt dit agressief, soms melancholisch, maar bijna altijd een beetje bevreemdend en zelfs wat ongemakkelijk. Muziek voor doorduwers, dus. (jb) RifRaf 243, March 2013

    SOUNDOFMUSIC
    Belgaren Wouter Vanhaelemeesch är inte bara en duktig illustratör och konstnär. Han är också musiker. Under epitetet Urpf Lanze skapar han musik för akustisk gitarr och skivan Procession of Talking Mirrors har han gett ut på den egna skivetiketten audioMER. Vanhaelemeesch har gjort skivomslag till flera av det senaste decenniets mest tongivande sologitarrister, bland annat Jack Rose och James Blackshaw, och jag gissar att det inte är utan att ha tagit intryck. Men den han kanske främst kan liknas vid är den amerikanske outsidergitarristen och ex Harry Pussy-medlemmen Bill Orcutt. I botten av deras musik finns samma trasiga blues. Ingen av dem är särskilt finstilta utan styckena yxas fram grovt, ofta trasig och rå. Det är som om de plockat ned musiken i små delar och sedan skruvat ihop bitarna helt efter eget huvud. Det låter som igen annan, samtidigt som allt annat.
    Till skillnad från ovanstående gitarrister använder Vanhaelemeesch sin röst i betydligt större utsträckning. Han mumlar, utstöter gutturala läten och gör märkliga ljud medan han hamrar på strängarna. Spelstilen är rå och han spelar med instrumentet liggandes i knät. Han varvar små hypnotiska mönster med stora vulgära gester. Från den hypnotiska miniatyren "Plauge Pillow" till råkurret med gitarren på "The Lost Wooden Planet Script" vidare genom den fläskiga och bredbenta deltabluesreduktionen "He will Drink The Milk of A Thousand Mothers". Musiken är inspelad live på en fyrakanalare och det förstärker DIY-känslan och autenciteten som är så viktigt för uttrycket.
    Procession of Talking Mirrors är en blandning av söndrig blues, outsiderfolk och stirrögd psych. Någon har beskrivit Urpf Lanzes musik som akustisk black metal och det är inte helt missvisande. Men det som otvetydigt kan sägas är att Vanhaelemeesch ger sig på gitarrer på ett sätt som få andra vågar. Det är egensinnigt och övertygande i all sin vansinnighet.
    – Jens Holmberg for Soundofmusic, September 2013

    Learn More
  4. Item:MER-497

    Asphalt and Delay, LP

    €16.00

    .
    .

    tracklist:

    A1. Fragment D
    A2. Daughter Of The Mind
    B1. Möbius Strip
    B2. White Devil Black Heart
    B3. True Mad North

    Release Date: November 2011

    Limited edition of 350 copies

    More info about this release you can find here

    reviews:

    THE WIRE
    I'm always a sucker for a demonstration of how less van be more, and this New York duo deliver such a demonstration with this, only their fifth studio outing in 15 years. It's the first release in which they have not brought in any accomplices, relying instead on their highly developed instincts for collective improvisation, and their phenomenal ability to wring the most varied and surprising sonorities form their basic synthesiser and drums set-up. The result is a wild ride for the ears through spaceways both outer and inner, and quite possibly their best work yet.
    Tom Surgal and Lin Culbertson are downtown people by birth. Their locale is important to what they do, as they have internalised the NYC tradition to the point that whatever they do has both a jazz attitude and a beatnik vibe that is fully innate and thus also fully realised. So when I say that this record sounds like both Sun Ra jamming with a brigade of organ-grinder's monkeys, and the unreleased second part of Leave The City by the Coaquette faction of MEV, these are both good things.
    There is space here, as well as compressed narrative concentration. The key track is “Daughter Of The Mind”, where Culbertson's wordless vocalising floats across drifts of precussive tinkering as a buzzing synthesiser desultorily duels with occasional blurts of autoharp. Gradually the synth becomes more demanding as the percussion sharpens its forward momentum and the vocal becomes an insistent but wordless supplication to some unnamed deity.
    The breadth of texture and timbre deployed here is staggering, the sheer freedom of construction is exhilarating, and the economy of means with which it is realised radically defines the level of expertise and taste on display. Surgal is one of the under-recognised greats of free drumming, and Culbertson's daring instrumental freefalling without a parachute is without peer. In the field of free improvisation, where dilettante tinkering is distressingly common these days, White Out have planted their freak flag proudly in the midst of battle, daring all comers.
    By Bruce Russell, THE WIRE 336, February 2012

    Foxy Digitalis
    A set of loose, twitchy improvisation from this New York duo, combining constant undulating rhythms, tumbling drum fills reminiscent of Corsano or Kotche but always responsive to the improvisation, and varied counterpoint, juggling everything from Fragment D‘s taut strings and amplifier processing, to the manipulated textures of Möbius Strip.
    The pair feel very present and exposed in their performance, always in distinct roles creating a gloriously physical recording right from the start, things only getting better as the synthesizer looming in the background of the opening furious twenty minutes comes to prominence in Möbius Strip and White Devil Black Heart; all jagged cyclical patterns, abrupt flutters and pitch shift abuse. The record is marked by these unexpected and evocative figures, the wordless female vocals echoed in Daughter of the Wind or the increasingly ragged and mechanical sounds spat out by the opening track (the space constricting as the notes pull together into a dense haze); figures that vividly detach themselves from surroundings already expanding and contracting in bizarre ways. Throughout the electronic and acoustic are carefully distinguished, sometimes seemingly conflicted (True Mad North‘s abrasive riffing) and at others unified (Möbius Strip).
    Structured without compromising their relentless aggression and control, White Out have produced a refreshing and unsettling record with all the charm, physicality and unpredictability of really great improvised music. – By Chris Trowell, Foxy Digitalis

    Kwadratuur
    Het New Yorkse duo White Out is al zo’n vijftien jaar actief in de vrije improvisatie scene. In deze tijdsspanne trad het tweetal voornamelijk op met muzikanten zoals Nels Cline, Carlos Giffoni, Thurston Moore (van Sonic Youth) en Jim O’Rourke. Om deze reden waren Lin Culbertson en Tom Surgal slechts te horen op uitgaven van voorgaande artiesten. Het Belgische label AudioMer brengt daar nu verandering in: ‘Asphalt and Delay’ verzamelt vijf stukken van het duo, opgenomen in hun thuisbasis, hoog boven het straatniveau in hartje Manhattan. Deze gelimiteerde vinyloplage introduceert de luisteraar in het aparte klankuniversum van White Out.
    Een breed arsenaal aan instrumenten zoals analoge synthesizers, autoharp, fluit, gongs en bellen biedt de muzikanten alle mogelijkheden om hun improvisaties uit te bouwen. Het muzikaal spectrum wordt vanaf de eerste minuut afgetast met gefriemel en getokkel. De atonale structuren van de harp geven het openingsnummer een Oosterse uitstraling. Met zachtaardige en variabele ritmes navigeert Surgal de luisteraar door de mysterieuze klanken van de harp en synths. Zijn rommelige en instinctieve percussie schept een passende omgeving voor Culbertson’s expressieve toonzetting.
    In elk improvisatie trachten de muzikanten naar een bepaalde sfeer te werken. Die is doorgaans psychedelisch van aard en trekt de luisteraar mee in een onbekende, primaire wereld. De stemuitdrukkingen van Culbertson in “Daughter of The Wind” klinken behoorlijk sjamanistisch en onverfijnd vergeleken met bijvoorbeeld Julianna Barwick’s stemgeluid. Toch mist het zijn effect niet. De hijgende, krijsende en jankende stem steekt goed af tegen het synthesizergeborrel en werkt geestverruimend.
    Op ‘Möbius Strip’ wordt de belevenis nog een pak intenser. Het gebruik van slepende klankbundels vol dissonanten doet iedere aanhoorder grondig desoriënteren. De muziek wisselt tussen voorwaarts en achterwaarts zodat de richting niet meer duidelijk is. Het album sluit uiteindelijk af met twee soortgelijke, hypnotiserende nummers waarin spacey synthpartijen worden begeleid door Sugal’s getokkel. Deze stukken worden niet afgewerkt en kennen geen definitief einde. Het zijn momentopnames die deel uitmaken van een groter, onbekend geheel. Dat is niet echt een minpunt, aangezien de muzikale wereld van White Out zich steeds instinctmatig vormt. Perfect spul voor esoterische ervaringen. — Vincent Welleman voor Kwadratuur

    Ruis
    Op AudioMER. verschijnt het nieuwe album van het New Yorkse duo White Out dat onder andere in de schijnwerpers kwam door samenwerkingen met Carlos Giffoni, Jim O’ Rourke en Thurston Moore. Asphalt and Delay is het eerste album dat enkel duo-improvisaties verzamelt en met succes. Gemaakt met een breed spectrum aan instrumenten, maar een blijvende focus op synths en percussie. Een boeiend album op de lijn tussen hedendaagse free improv, eai en heavy trip. Wellicht een van de betere releases in het genre dit jaar. - Ruis 73, November 2011

    Kindamuzik
    White Out is reeds vijftien jaar actief en werkte in deze periode samen met prima volk zoals Thurston Moore, Carlos Giffoni, Nels Cline, William Winant en Jim O'Rourke. Dit resulteerde reeds in een zestal releases op labels als No Fun, Ecstatic Peace en ATP. AudioMER brengt met Asphalt and Delay de eerste (vinyl-only) release uit waarop White Out als duo te horen is.
    White Out bestaat uit Tom Surgal en Lin Culbertson, de eerste houdt zich bezig met (verschillende vormen van) percussie en Culbertson behelpt zich met elektronica, synthesizer, vervormde stemmen en ander fraais. Deze elementen komen op Asphalt and Delay op een explosieve manier samen en leveren een resultaat af dat meer is dan de som der delen.
    De vijf nummers op Asphalt and Delay schipperen tussen freejazz, improvisatie en psychedelica. De balans tussen deze verschillende componenten, de onvoorspelbaarheid waarmee passages in elkaar overgaan en vooral de manier waarop Surgal en Culbertson op elkaar reageren, maken van Asphalt and Delay een exploratieve luistertrip. In plaats van een uitgebreide lijst met referenties aan te voeren, is het interessanter om de uniciteit van White Out te onderstrepen. De manier waarop het duo erin slaagt om een veelheid aan uiteenlopende aspecten in een spannende synthese samen te brengen, pleit voor de aanpak van White Out. - Kindamuzik, november 2011

    Mr Bungle
    Het in Gent gevestigde label audioMER. is sinds 2008 actief op het gebied van vinyl releases, gericht op experimentele muziek met bijzonder artwork van hedendaagse visuele artiesten. Vorige maand zagen twee releases het levenslicht: Hieroglyphic Being en White Out. Dat dit nummer zeven en acht betreft in de discografie van het label, geeft aan dat het hier niet gaat om kwantiteit, maar om uitgaven die de luisteraar voor langere tijd blijven boeien. Ik neem graag de proef op de som.
    White Out bestaat reeds een jaar of vijftien, gevormd door Lin Culbertson en Tom Surgal. Hun creativiteit is in die jaren niet onopgemerkt gebleven, samenwerkingen met Thurston Moore, Jim O’Rourke en Carlos Giffoni onder andere, tot gevolg. Asphalt And Delay is eigenlijk het eerste album van het duo waarop ze zonder muzikanten van buiten opereren.
    Asphalt And Delay is een indrukwekkend samenspel tussen de percussie van Surgal en de diverse instrumenten en effecten van Culbertson, waarbij ook wordt geschermd met de tegenstellingen tussen elektronisch en akoestisch. Incidenteel duikt het gefilterde stemgeluid van Culbertson op, doch alleen wanneer dit past in het palet van free jazz en elektro-psychedelica. De vijf composities zijn uitdagend, avontuurlijk, veelal druk, op sommige momenten rustgevend, maar nergens voorspelbaar. De samensmelting van al die elementen wordt gelukkig niet tot het uiterste gedreven, zodat dit album een prachtig gesmeed geheel genoemd mag worden. Een dikke aanrader dus voor diegenen die van geïmproviseerde elektroakoestische muziek houden. – Mr Bungle

    Learn More
  5. Item:MER-508

    Untertanz, LP

    €16.00

    .
    .

    tracklist:

    A1. Meat Eaters Against Racism
    A2. Nor The Singer Nor The Song
    A3. The Lost Art Of Footstomp - A Reconstruction
    A4. Rocket No. 9
    A5. Air Indiesque
    A6. Pantless Party
    A7. Kick Out The Saints
    A8. Spiegeltjes, Kraaltjes, Alles Kapot
    A9. Thirteen
    B1. Untertanz
    B2. I Feel So Good
    B3. No Scene
    B4. Yoh!
    B5. Raar Kind
    B6. W

    reviews:

    Untertanz review in RUIS
    Het Gentse audioMER. bracht zojuist voor de tweede keer een vette schijf van 180 gram uit met gezeefdrukt artwork van Wouter Vanhaelemeesch. Deze keer van de alomgeprezen melomaan uit de Vlaamse verhalen van 665-en-1-nacht: Mauro Antonio Pawlowski. U weet wel, die ene kerel bij dEUS die verstand heeft van muziek. Dat bewijst hij op Untertanz met veel overtuiging. Het is een ongelooflijk veelzijdige plaat die illustreert dat Pawlowski voor zijn inspiratie terugvalt op de gehele muziekgeschiedenis. Untertanz opent met een dadaistische blokfluit en wat stemmen, kabbelt voort in een atonaal lo-fi chanson, verandert dan plots in een postpunkig rockepos dat in een propere versie ooit ook wel een Evil Superstarsnummer had kunnen zijn, culmineert vervolgens in wat effectspielerei, nog wat rock-’n-roll, een beetje free improv, wat eai en op het einde van kant A komen er nog wat esoterische bluesspoken hun zegje doen in een spel van klassieke samples en jaren tachtig experiment. Kant B begint vervolgens met een staaltje poësie pure-core, introduceert het prognoisegenre etc etc. Untertanz is een must voor iedereen die gelooft dat muziek in België nog een toekomst heeft. Een hoogtepunt in bizaradelia, een postmodernisme-revival, een vat vol intertekstualiteit, een collage van alles in uw platenkast, fusion cooking voor undergroundnecrofielen en afvallige muziekprofessoren.
    Mauro Antonio Pawlowski / Untertanz (audioMER.) 4.5/5
    SM, RUIS 47, Februari 2009
    www.kraak.net/ruis

    Learn More

5 Item(s)

per page

Grid  List 

Set Ascending Direction