Search results for 'viylder vinck tallieu 1 boek 1'

Items 1 to 10 of 374 total

per page
Page:
  1. 1
  2. 2
  3. 3
  4. 4
  5. 5

Grid  List 

Set Ascending Direction
  1. Item:MER-1277

    3 boek 7 8 9 (box set), Architecten De Vylder Vinck Taillieu

    €353.00

    Open now for pre-order. Shipments will start January 11, 2018.

    First 53: €297
    Next 31: €353
    Last 29: €451

    3 boek 7 8 9 is a publication by architecten de vylder vinck taillieu in collaboration with MER. Paper Kunsthalle. The box set of three books gives an extended overview of both built and unbuilt work by the office, realised over the past decade.

    As a box set, 3 boek 7 8 9 follows the already published 1 boek 1 2 3 and the not yet published 2 boek 4 5 6. In contrast to the first set of books – fully edited by the office itself and conceived as a continuous, associative, cross-referencing text – this third set takes an opposite approach. The box compiles three existing monographs – a re-enactment of the out-of-print 2G N. 66, the 13th catalogue from the series De aedibus international and the recently published a+u 561 17:06 – and brings these ‘as-found objects’ together as one narrative.

    The editorial strategy employed in connecting the three separate monographs is an extension of the office’s overall attitude towards architecture, as demonstrated in their work. Using the formal interventions of copying and cutting, the monographs – each with their own household identity – are appropriated and related to each other. As such, the box set not only presents an overview of projects, it embodies these projects in the texture of the publication itself.

    3 boek 7 8 9 is available in a limited edition of 113 handnumbered issues and is accompanied by a short essay on architects’ books by Moritz Küng.

    Learn More
  2. Item:MER-528

    1 boek 3, architecten de vylder vinck taillieu

    €35.00

    This book is the third part of 3 books. This third book was published on the occasion of the exhibition at deSingel Internationale Kunstcampus in Antwerp, from September 22, 2011 to January 8, 2012.

    The design was done by Studio Luc Derycke after the initial design by Levi Seeldraeyers.

    Learn More
  3. Item:MER-1274

    DO'UN, CD

    €17.00

    tracklist:
    1. DO’UN (56:24)

    Release date: November, 2017
    All music composed by Mireille Capelle
    With HERMESensemble (musicians: Peter Merckx, Marc Tooten, Stijn Saveniers, Karin De Fleyt, Geert Callaert, Melike Tarhan, and Osama Abdulrasol)
    Mastered by Jack Allett
    Front image
    : Anish Kapoor, White Dark VIII, 2000, Fiberglass and paint. © Anish Kapoor, 2017.
    Produced with the support of the Flemish Community
    Design by Jeroen Wille

    DO’UN is an Architecture Sonore composed for the exhibition INTUITION curated by Axel Vervoordt and Daniela Ferretti, at Palazzo Fortuny, in Venice, 2017. 

    The world of Mireille Capelle is one of music and theatre. She has performed as a singer in numerous European opera houses, under the artistic direction of the foremost stage directors and conductors. Mireille Capelle is singing professor at the Ghent School of Arts and member of the artistic board of HERMESensemble.

    She has a particular affinity with contemporary music and art, characterized by many encounters with the most important contemporary composers. DO’UN is an “architecture sonore” (“sonic architecture”) composed for the ­exhibition INTUITION (2017) curated by Axel Vervoordt and Daniela Ferretti in Venice. ­Mireilles sound scapings are electronic sculptures to be performed as a live format. DO’UN was presented as a live installation by Mireille Capelle and HERMES­ensemble with visual artist Angel Vergara at Palazzo Fortuny in May 2017.

    Inspiration for DO’UN comes from the philosophy of the Greek philosopher Democritus and his ideas about cosmology and the void. DO’UN is a one-hour piece characterized by rich sonic layers ­embedded in a drony atmosphere. A very intuitive piece.

    Mireille Capelle in her words about the piece: Even though when I talk about it, I find that intuition is closer to mind than instinct, the sound architecture DO’UN, created for ­Intuition, seems to prove the opposite. This piece is very sensory. ­Perhaps ­intuition is what most closely connects visual to auditory art. Sound needs the sensitivity of the physical body to receive intuitive auditory information. As if listening to the invisible is really a human act, a human need. Something that is within us and that we inevitably seek, either consciously or unconsciously. The rhythm that is often used for the communication of ancient peoples with the invisible universe, and that goes against our rationality, is present in the installation. The meaning of the call, the sense of water and fire, a predominance of the colours Si and Fa. Yes, there is a lot of fire and a lot of water in Do’un’s waves. Clear yellow flame.

    Biography

    Mireille Capelle appeared in various films and plays, as in an impressive number of operatic roles ­including Wagnerian parts such as Eva and Kundry, or ­Salome and Der Komponist (Richard Straus) and a slew of French characters from Charlotte and ­Metella to Jeanne d’Arc (Jeann d’Arc au bûcher, by ­Honegger). In parallel she developped a large concert ­repertoire including main sacred and secular works from early baroque to contemporary music. She sang under the baton of Marc Minkowski, Jos Van ­Immerseel, ­Massimo Zanetti, Sylvain Cambreling, Seiji Ozawa, Silvio Varviso …and was directed by Robert Carsen, Guy Joosten, Andrea Breth, ­Krzysztof Warlikowski, ­Alvis Hermanis…

    Mireille Capelle belongs to the most versatile singers of her generation. She manages to combine most intimate singing as a classical recitalist and opera singeer with pioneering all round “performances” as a vocalist, ­composer and soundscaper. Her apport to contemporary music is enormous, including fruitful encounters with composers such as Cage, Crumb, Carter, Maxwell ­Davis, Kagel, Battistelli, Sciarrino, Brewaeys, ­Hubber, Wim ­Henderickx… Furthermore she is linked to the HERMESensemble as a member of the artistic committee and performer.

    Her sound scapings also defined as Sonic Architecture, are electronic sculptures to be performed as a live format. The first one, Kinesis Akinetos, was created at the art community Kanaal Axel Vervoordt (B), beneath the Anish Kapoor installation entitled “At the age of the World”. Nefesh and Ruach were created at the “Contemporary Music Festival” in Liège (B). Anello and Tra at Palazzo Fortuny in Venice, eventually Naga had its première in Paris.

    As a Professor at the Royal school of arts from Gent she has since many years largely contributed to the all round vocal education of the next generation singers.

    Discography

    – Mireille Capelle, Anello. Naga. Sunyata (Triple CD set, audioMER., 2009)
    – Mireille Capelle with HERMESensemble, Aurum (CD, Inspiratum, 2015)
    – Mireille Capelle, DO’UN (CD, audioMER., 2017)

    REVIEWS

    Vital Weekly
    Sometimes land on this desk, where I scratch my head and think ‘oke, so is this all about’; this release by Mireille Capelle is one. “The world of Mireille Capelle is one of music and theatre. She has performed as a singer in numerous European opera houses, under the artistic direction of the foremost stage directors and conductors. Mireille Capelle is singing professor at the Ghent School of Arts and member of the artistic board of HERMESensemble”, I read on the website. She has a triple CD set on the same label (in 2009) and one by Inspiratum, and with one called ‘Sunyata’, I was thinking I tapped into the world of new age perhaps. There are no instruments listed for the Hermes Ensemble, but I understand that that “DO’UN is an Architecture Sonore composed for the exhibition INTUITION curated by Axel Vervoordt and Daniela Ferretti, at Palazzo Fortuny, in Venice, 2017”. A lot of this deals with voices that much is clear. In the first half of the pieces these voices sound resonating through a space, wordless humming and such, but then moves over after the twenty-five minute in a spoken word piece, with various different voices reciting texts and a slow sort of drum sound below all of that. That lasts about ten or so minutes and then moves into that layered voice stuff again, but perhaps now with the addition of instruments (strings perhaps) or effects (reverb no doubt). While I thought this was a enjoyable release I am not sure what to make of it, and that is mostly due to the somewhat new age vibe that comes from this, but I might be entirely wrong about that. That wordless, long sustaining humming is not so much for me, but I liked the spoken word/drum bit and the more processed vocal stuff at the end. Strange one indeed. (Vital Weekly, October 2017)

    Look Hoes Talking, De Morgen
    De hoes van 'DO'UN', van Mireille Capelle toont Anish Kapoors 'White Dark VIII’. In de rubriek Look Hoes Talking gaan we op zoek naar het verhaal achter een Belgische platenhoes. Deze week: DO’UN, de nieuwe plaat van Mireille Capelle, met artwork van de Brits-Indische kunstenaar Anish Kapoor. In 1985 was Mireille Capelle in de running voor de Belgische inzending van het Eurovisiesongfestival. Vandaag staat ze vooral bekend als mezzosopraan, componiste, soundscaper en docente aan het conservatorium in Gent. Mireille Capelle componeerde DO’UN voor de tentoonstelling INTUITION van Axel Vervoordt en Daniela Ferretti in Venetië. Het resultaat is een uur durende soundscape van etherische elektronica – een fascinerende trip. “Het was een logische keuze om dit artwork te kiezen”, zegt ontwerper Jeroen Wille van platenlabel audioMER, “omdat het beeld White Dark VIII van Anish Kapoor deel uitmaakt van de tentoonstelling. Het is overigens ook de cover van het boek dat de expo begeleidt die nu loopt tijdens de Biënnale van Venetië.” Voor DO’UN haalde de Belgische artieste de mosterd bij de thematiek van void (Engels voor een gevoel van leegte, elv.). “Het is bovendien een centraal thema in het werk van Kapoor. Je moet zijn sculpturen fysiek ervaren. Je kan zijn werk moeilijk vatten, het is een intuïtieve beleving.” En dat is bij de soundscape van Capelle niet anders. “Dit werk mikt op je zintuigen. Er is slechts één ding dat visuele met auditieve kunst verbindt, en dat is intuïtie”, zegt ze. Anish Kapoor leverde zijn werk als coverbeeld, maar het artwork van DO’UN bestaat uit drie luiken, zegt Jeroen Wille. “Je vindt binnenin een zwart-wit foto uit Straatman van de Belgische kunstenaar Angel Vergara. Hij creëerde die performance, samen met Mireille, in Venetië. Het was dan ook logisch om dit beeld in het artwork te verwerken.” Er is daarnaast ook een woordenwolk. “De partituur van de compositie is niet uitgeschreven in noten, maar manifesteert zich als een grafische partituur en bevat woorden en fragmenten van zinnen. Er heeft een selectie de platenhoes gehaald”, aldus Wille. Mireille Capelle liet de muzikanten van het HERMESensemble die woorden en zinnen interpreteren en vertalen naar muziek. “Je zou het experimentele poëzie kunnen noemen. Het woordbeeld is even belangrijk als de woorden op zich.” Wille hield de platenhoes van DO’UN opvallend sober, maar dat was een bewuste keuze. “Gezien het minimale karakter van het artwork, zou typografie afbreuk doen aan het beeld.” Op de achterflap is de albumtitel in een Arabisch lettertype geschreven. Waarom? “DO’UN is de uitspraak van een oud Berbers woord. Mireille wilde een stuk maken over intuïtie, en bij haar onderzoek naar het begrip stootte ze op dit oude Arabische spoor. Het woord is een van de oudste beschrijvingen van het begrip.” DO’UN van Mireille Capelle verschijnt op 27/10 bij audioMER. / N.E.W.S. (Elmo Lê van, De Morgen, October 2017)

    Learn More
  4. Item:MER-1046

    Muis, Jan Op de Beeck

    €12.00

    crox-boek nr. 18

    Learn More
  5. Item:MER-782

    Scènes, Robert Devriendt

    €29.50

    Wie het eerste deel van het boek bekijkt, zal merken dat Robert Devriendt zijn reeksen minischilderijen ziet als scènes van een groot verhaal, als verschillende hoofdstukken van een roman of film. De schilder schort in die reeksen het lineaire tijdsverloop op, zoomt in op geheimzinnige details (een supermooie auto, de ‘perfecte’ blonde vrouw, een bos, een taxidermist, een bebloed T-shirt …), alludeert op oude schilderijen, tv-beelden, reclamefoto’s, films, populaire bladen …Er zijn wellicht verbanden, maar welke? Er is een scenario, maar waarvan? Wat er zeker is: de zorgvuldige aandacht en de sensuele liefde voor het schilderen, het strelen van de huid van het doek, dat hunkert naar een creatieve waarnemer. In het tweede deel van het boek bewegen zestien Nederlandstalige dichters en prozaschrijvers zich spiegelend in het intieme spanningsveld tussen de beeldengroepen, ze construeren zélf een film. De film van Robert Devriendt, die bij de aftiteling alweer verdwijnt, tot alleen een uitgezuiverde leegte overblijft, een enigmatische ervaring van wat rest.

     

    Learn More
  6. Item:MER-777

    Mooi is nuttig, Kristof Van Gestel

    €39.00

    In zijn boek Mooi is Nuttig stelt kunstenaar Kristof Van Gestel de rol van kunst in zijn leven centraal. Dit boek beschrijft niet zomaar gelijk welke kunst maar wel de kunst die Van Gestel maakt, en de ervaringen die deze kunstenaar binnen die eigen kunstpraktijk ondervindt. In dit eerlijk boek staat de auteur stil bij het zoeken naar betekenis tijdens het maken van zijn kunst. Gaandeweg ontdekt Van Gestel manieren waarop het individu in het algemeen betekenis geeft en kan geven aan de wereld om zich heen. Zo krijgt het maken van kunst een grote persoonlijke en vooral maatschappelijke betekenis. 

    Learn More
  7. Item:MER-753

    Over connectiviteit, a2o-architecten

    €39.50

    ‘Over connectiviteit’ is een boek over de verbindende kracht van architectuur. a2o architecten uit Hasselt zet een reeks ideeën uiteen over de werkwijze, de toekomst van de architectuur en de manier van werken volgens een uitgebreide filosofie. Met het ontwerp en de bouw van haar atelier in de Hasseltse kanaalzone, dat in 2008 werd opgeleverd, geeft a2o haar missie vorm. Door te kiezen voor een project in een vreemde en onverwachte context werd duidelijk gemaakt hoe dit kan worden waargemaakt. a2o treedt met deze uitgave naar buiten om een 'connectie' te maken met het vakgebied in België. Het Belgische landschap is versplinterd, met de ruimtelijke figuren als de Vlaamse Ruit en de Euregio Maas-Rijn. Deze regio’s zijn het natuurlijk onderzoeksdomein van a2o. 

    Learn More
  8. Item:MER-742

    You can use my skin, Jan Van Imschoot

    €24.50

    The book 'You can use my skin' comes out at the occasion of the 50th birthday of the artist Jan Van Imschoot. 

    Het boek 'You can use my skin' komt uit naar aanleiding van de 50ste verjaardag van de kunstenaar Jan Van Imschoot. 

    Learn More
  9. Item:MER-710

    Distances, Luc Dondeyne

    €29.50

    This book provides a first full survey of the painted oeuvre of Luc Dondeyne.  A twenty-five year formal quest that involves incessantly questioning through paint the ambiguity of everyday reality. Paintings that vibrate with a fictional narrative constructed with thickly applied paint, figurative imagery characterized by contemporary alienation. 

    Dit boek geeft een eerste overzicht van het nu reeds indrukwekkend oeuvre van Luc Dondeyne.  Een 25 jaar lange vormelijke zoektocht naar het continu schilder­kundig in vraag stellen van de dubbelzinnigheid van de alledaagse werkelijkheid. Schilderijen die zinderen door hun  pasteus geconstrueerde fictieve narraties, een figuratieve beeldtaal met een eigentijdse vervreemding.

    Leaf through the book here

    Learn More
  10. Item:MER-702

    Procession Of Talking Mirrors, LP

    €15.00

    tracklist:

    A1. Father Earthquake (7:13)
    A2. Now The Fire Worries About The Amounts Of Wood It Needs To Put Out (6:57)
    A3. Plague Pillow (7:09)
    B1. Procession Of Talking Mirrors (9:03)
    B2. He Will Drink The Milk Of A Thousand Mothers (3:20)
    B3. The Lost Wooden Planet Script (6:43)

    Release Date: 10 March 2013
    Limited edition of 350 copies

    The person behind Urpf Lanze is Belgian visual artist Wouter Vanhaelemeesch (B), who is mainly known for his large-scale ink drawings that offer a hermetic blend of weirdo characters, medieval iconography and surrealist decors. His artwork started gaining attention a few years ago when renowned avant-garde lutenist Jozef Van Wissem (NL) started using Vanhaelemeesch's work to decorate several sleeves of his recorded output, including his collaborations with filmmaker Jim Jarmusch (US), noise legends Smegma (US), free folkband United Bible Studies (IE) and fingerpicker James Blackshaw (UK). Next to doing exhibitions in places like Tokyo, New York and Paris, his drawings appear regularly in zines and underground publications all over the world. He also runs the audioMER label together with designer Jeroen Wille (BE) and has provided artwork for records by Jack Rose (US), Robbie Basho (US), Mauro Antonio Pawlowski (BE), Cian Nugent (IE), Graveyards (US), Second Family Band (US) and many others.
    Urpf Lanze is the moniker of his rather unorthodox solo guitar project, under which he has been playing for several years now. With an acoustic guitar that lays flat on his lap, tuned to unwieldy scales, he brutalises the instrument in an oddly musical way. As if this wasn't enough he lays down some vocal work that goes from ventriloquist-like whines and mumbles to deep and guttural grunts.
    The result is a rather unhinged and demented music. Imagine the rawness of Bill Orcutt, the more frightening sides of Loren Mazzacane Connors and the absurd stylings of Wilburn Burchette all wrapped into a Lovecraftian sonic nightmare. 'Procession of Talking Mirrors' is his first full lenght solo album. Recorded live on a 4-track tape recorder, these 6 tracks offer a mixture of Japanese folk music, free psych, scratchy delta-blues recordings, damaged lo-fi and aggressively percussive fingerpicking. While some tracks may carry a more melancholy tone, others seem closer to acoustic death metal than any kind of folk music.

    Some technical information can be found here

    Reviews

    TINY MIX TAPES
    Like the young knight Perceval, who sits speechless and confused in the presence of the Procession of the Grail, Urpf Lanze (real name: Wouter Vanhaelemeesch) stands guitar-in-hand, frog-in-throat, before The Procession of Talking Mirrors. The mirrors reflect a gruesome scene of guitars being torn to shreds by tornado-like fingers; a rumbling superstorm of breath growls and screeches out the echoing chambers of the beast’s vast throat and mouth.
    The The Procession of Talking Mirrors LP (which has beautifully appropriate cover artwork made by the musician) will be released by Belgian label audioMER on March 10. For now, the label has posted the riotous finale of the record, “The Lost Wooden Planet Script.”
    Tiny Mix Tapes, March 2013

    WIRE
    This is Urpf Lanze aka Belgian visual artist Wouter Vanhaelemeesch's first solo acoustic guitar album. His music has been described as outsider or anti-folk, but here he rides roughshod over such considerations. Some of the pieces approach the ecstatic, naggingly insistent style displayed by James Blackshaw and the late Jack Rose on Raag Manifestos. But if Vanhaelemeesch lacks the refinement of those two players, he makes up for it with aggression. With his acoustic guitar flat on his lap, he subjects it to some rough vocalisations. On "Plague Pillow", where he obsessively works on a picking pattern around three chords, they seem almost absent-minded murmurs. Elsewhere, as on the title track, his grunts, throaty growls and baleful ululations can be distracting, almost comedic. But this track also exemplifies his singular approach to the guitar. Veering from insistent percussive batterings to bending slackened strings to finely articulated runs, he employs disciplined technique and the power of sloppiness in a way that few other guitarists would even consider trying.
    By Mike Barnes, WIRE

    SCROLLDUST
    While he is recognised as one of history’s great Romantic poets, it is less well known that in the later stages of his life Johann Wolfgang von Goethe turned his attention to the natural sciences, becoming a prominent figure in the group of pre-Darwinians now known as the Rational Morphologists. Under the assumption that the species they observed were frozen, unchanging in time, these thinkers searched for the underlying laws of form that governed their development. In a slim but influential volume, The Metamorphosis of Plants, Goethe argued that all features of plants, stamen, sepals, petals, etc., were essentially variants of a fundamental form, the leaf, raising this structure in his mind to the basic descriptor of all plant life, one which would open a window on the essence of this biological kingdom, the archetypal plant: the urpflanze.
    On the face of it, what we have here is a solo guitar album. Wouter Vanhaelemeesch plays with the guitar flat on his lap, often dwelling on a single chord for a whole track, using repetition, tempo, and a style of fingerpicking that distributes and moves accent across notes in a downright psychedelic sort of way. It is percussive and metallic at its most aggressive, bewilderingly hypnotic during quieter moments. Add to this a growling, grunting, wailing vocal presence that never leans towards anything like lyricism or even the control of metal vocals, just an accompanying series of mammalian outbursts requiring neither rhyme nor reason. The result has the exhilarating feeling of a technically talented artist casting the rules down a deep and mosscovered well, at once musically potent and deliciously unhinged, far more grubby than its genre classification might suggest.
    At around 40 minutes this is a relatively short album, but in no way does it seem like a job half done. Its vision is chaotic, weird, perhaps uninterpretable, but in the end it comes across with extreme clarity. Paying lip service to blues, folk, and American primitivism along the way, the theme that remains constant across the board is a counterpoise between the roughness of the voice with the violent rattling guitar, and the emergence of subtle melodic and rhythmic patterns among them, perpetually being swept away by altered copies of themselves. It’s a work that wears its vision and artistic allegiances on its sleeve, from the music itself to the subtext in the track titles to the cover art with its shades of Hieronymous Bosch. For anyone with an ear for acoustic guitar music which puts raw humanity ahead of clinical studio treatment, look no further than this.
    Scrolldust, March 2013

    KWADRATUUR
    Interview with Urpf Lanze where he talks about his new record. You can read the interview HERE

    KINDA MUZIK
    Na verschillende compilaties en een occasionele tape is er nu Procession of Talking Mirrors, het eerste volwaardige werkstuk van Urpf Lanze, pseudoniem van Wouter Vanhaelemeesch, die naast bestierder van het label audioMER. ook als grafisch artiest te boek staat.
    In contrast tot het sporadisch verspreide eerdere werk zorgt Procession of Talking Mirrors voor een meer ingrijpende luisterervaring. Dit heeft te maken met de consistente opbouw in zes episodes waarin Urpf Lanzes repetitieve en tijdloze instrumentale mantra's een aandachtig luisteraar geleidelijk aan genadeloos de dieperik mee inslepen.
    Het zou de composities op Procession of Talking Mirrors onrecht aandoen om ze enkel op basis van hun melodieuze capaciteiten te taxeren. Er spelen immers andere muzikale idealen mee. Het gitaarspel, dat Urpf Lanze middels een eigen techniek produceert, drijft op cyclische patronen en minimale variaties. Het occasionele begeleidende stemgeluid werkt gelijkaardig, en houdt het midden tussen abstract minimaal black metalgewauwel en het beminnelijke gekrijs van Koekiemonster.Urpf Lanze creëert zo een eigengereide wereld waarvoor vergelijkingen tekortschieten. Het muzikale universum dat Procession of Talking Mirrors evoceert, is ongrijpbaar en schippert tussen post-apocalyptisme, nihilisme en bezwering.
    By Hans van der Linden, KINDAMUZIK, March 2013

    SUBJECTIVISTEN
    Met een lekker bekkende bandnaam kom je nog eens ergens. Waar de naam Urpf Lanze precies vandaan komt is niet helemaal duidelijk, al doet het mij vooral denken aan Johann Wolfgang von Goethe (1749-1832). Deze beroemde Duitse dichter en schrijver en belangrijke vertegenwoordiger van de zogeheten “Sturm Und Drang” stroming, heeft een brede interesse. Hij is ongetwijfeld het bekendst van zijn werk Das Leiden Des Jungen Werthers, wat op school haast verplichte kost is. En terecht! Dat is pas een Werthers echte. Eén van zijn interesses, waarover hij ook veelvuldig heeft geschreven en gedicht, is de botanische wereld. Met name de metamorfose van de plant heeft hem enorm bezig gehouden. Volgens hem moet er een “oerplant” of “Urpflanze” zijn waaruit alle soorten zich hebben ontwikkeld. Trek je dit woord uit elkaar, dan kom je bij het project van de Belgische Wouter Vanhaelemeesch. Nu al een mafketel naar mijn hart. Hij zit samen met Jeroen Wille achter het audioMER label en is een begenadigd tekenaar, die onder meer de hoezen van Brethren Of The Free Spirit, Jack Rose, Cian Nugent, Robbie Basho, Jozef Van Wissem, Mauro Antonio Pawlowski en vele anderen heeft getekend in zijn typische stijl. Dat wil zeggen inkttekeningen die een soort combi zijn van middeleeuwse taferelen en futuristische of surrealistische gebeurtenissen. Intrigerend, wonderschoon en vooral onderscheidend. Het label focust zich op experimentele muziek en fraaie artwork door hedendaagse artiesten.
    Wouter is daarnaast ook een begenadigd en vooral eigenzinnige gitarist en debuteert als Urpf Lanze nu met de lp Procession Of Talking Mirrors. Met de gitaar op zijn schoot brengt hij hier zes lange nummers met een totale lengte van ruim 40 minuten ten gehore. Je kunt de oerplant dan wel uiteen rukken, de wortels zitten nog altijd stevig verankerd in de grond van het verleden. Hij houdt hierbij dan ook het mooie midden tussen verknipte blues van weleer, hypnotiserende experimenten en Barokke muziek. Dat vult hij aan met bevreemdende zang, die uiteenloopt van gegrom, keelzang en bizarre kreten. De zang is vooral een emotioneel en soms drone-achtig instrument om zijn gitaarcreaties te ondersteunen. Het is knap en prijzenswaardig hoe hij zoveel weet te brengen en vertellen met één instrument. “Akoestische black metal” is een term die ook wel gebruikt wordt, hetgeen door de output wel te begrijpen valt, net als het enigszins verwante Boduf Songs wel “akoestische death metal” schijnt te brengen. Qua referenties moet je denken aan wisselende en vooral kale kruisbestuivingen van Kiss The Anus Of A Black Cat, Jozef Van Wissem, Jack Rose, James Blackshaw, Bill Orcutt, Charlie Parr, Catherine Christer Hennix, Huun-Huur-Tu, Loren Mazacane Conners en het al genoemde Boduf Songs. In feite is er geen peil op te trekken en beweegt Vanhaelemeesch zich vooral in een eigen getekend, surrealistisch universum. Inktzwart, bevreemdend en organisch met een psychedelische en bovenal heerlijke afdronk. Onvergelijkbaar goed!
    De Subjectivisten, March 2013

    MR BUNGLE
    Toen ik halverwege het jaar 2011 voor het eerst kennis maakte met het geluid van Urpf Lanze, via het nummer The Wandering Sick op een compilatie van Morc, hoorde ik in de ontstemde outsiderfolk vooral willekeur. Nu het debuut album Procession Of Talking Mirrors in de winkels ligt, kan daarvan geen sprake meer zijn. Urpf Lanze vestigt zich ermee definitief in de nog steeds uitdijende gemeenschap van kwalitatief hoge experimentele muziek uit België.
    Voor wie het nog niet weet: Urpf Lanze is Wouter Vanhaelemeesch, wiens bizarre tekenstijl menigeen zal herkennen van platenhoezen van onder andere Jozef van Wissem, Robbie Basho, Jack Rose en Cian Nugent. Ook het typische artwork van zijn eigen lp is voorzien van Middeleeuwse dan wel surrealistische taferelen van de Apocalyps en zonderlinge creaturen. Dit in samenwerking met Jeroen Wille, waarmee Wouter ook nog het audioMER label runt. De hoes voorspelt de eigenzinnige luisterervaring waarmee ik weldra geconfronteerd word, wanneer ik de plaat opzet.
    Wouter bespeelt zijn akoestische gitaar doorgaans terwijl deze op zijn schoot ligt. Of dat van grote invloed is op zijn geluid weet ik niet; de open en lage stemming van het instrument is dat in ieder geval wel. De term “akoestische black metal” is vanwege dit feit niet eens zo gek verzonnen. Verder doet het woordloze gegrom – dat niet zelden overgaat in een getormenteerd gekrijs – hier een duit in het zakje, al blijft de stem vooral op de achtergrond.
    De zes nummers doen denken aan de ruwe, kapotte blues van Bill Orcutt, doch vergelijkingen zijn niet gepast. Urpf Lanze weet z’n eigen stijl te vinden in het beroeren van de snaren, en brengt hierin ook voldoende afwisseling in aan. Techniek en traditie achter zich latend weet hij een authentiek gevoel over te brengen. Soms met melodie en repetitie, anders met intens en bruusk vingerspel. Zonder meer brengt het de luisteraar iets onheilspellends, dat in geen vak te plaatsen valt. Een knappe prestatie.
    Vorig jaar veroverde de naam Urpf Lanze een plekje bij de hoogtepunten op livegebied. Er is een goede kans dat hij dit jaar tussen mijn favoriete albums belandt. Procession Of Talking Mirrors is verkrijgbaar bij audioMER en de goede distro’s, zolang de voorraad van 350 stuks strekt.
    Mr Bungle, March 2013

    RIF RAF
    Wouter Vanhaelemeesch is vooral bekend van zijn bizzare middeleeuwse pentekeningen, maar debuteert nu met wat hijzelf 'akoestische Black Metal' noemt, al hoor ik er vooral een soort distruction blues in die me aan Bill Orcutt doet denken. Soms klinkt dit agressief, soms melancholisch, maar bijna altijd een beetje bevreemdend en zelfs wat ongemakkelijk. Muziek voor doorduwers, dus. (jb) RifRaf 243, March 2013

    SOUNDOFMUSIC
    Belgaren Wouter Vanhaelemeesch är inte bara en duktig illustratör och konstnär. Han är också musiker. Under epitetet Urpf Lanze skapar han musik för akustisk gitarr och skivan Procession of Talking Mirrors har han gett ut på den egna skivetiketten audioMER. Vanhaelemeesch har gjort skivomslag till flera av det senaste decenniets mest tongivande sologitarrister, bland annat Jack Rose och James Blackshaw, och jag gissar att det inte är utan att ha tagit intryck. Men den han kanske främst kan liknas vid är den amerikanske outsidergitarristen och ex Harry Pussy-medlemmen Bill Orcutt. I botten av deras musik finns samma trasiga blues. Ingen av dem är särskilt finstilta utan styckena yxas fram grovt, ofta trasig och rå. Det är som om de plockat ned musiken i små delar och sedan skruvat ihop bitarna helt efter eget huvud. Det låter som igen annan, samtidigt som allt annat.
    Till skillnad från ovanstående gitarrister använder Vanhaelemeesch sin röst i betydligt större utsträckning. Han mumlar, utstöter gutturala läten och gör märkliga ljud medan han hamrar på strängarna. Spelstilen är rå och han spelar med instrumentet liggandes i knät. Han varvar små hypnotiska mönster med stora vulgära gester. Från den hypnotiska miniatyren "Plauge Pillow" till råkurret med gitarren på "The Lost Wooden Planet Script" vidare genom den fläskiga och bredbenta deltabluesreduktionen "He will Drink The Milk of A Thousand Mothers". Musiken är inspelad live på en fyrakanalare och det förstärker DIY-känslan och autenciteten som är så viktigt för uttrycket.
    Procession of Talking Mirrors är en blandning av söndrig blues, outsiderfolk och stirrögd psych. Någon har beskrivit Urpf Lanzes musik som akustisk black metal och det är inte helt missvisande. Men det som otvetydigt kan sägas är att Vanhaelemeesch ger sig på gitarrer på ett sätt som få andra vågar. Det är egensinnigt och övertygande i all sin vansinnighet.
    – Jens Holmberg for Soundofmusic, September 2013

    Learn More

Items 1 to 10 of 374 total

per page
Page:
  1. 1
  2. 2
  3. 3
  4. 4
  5. 5

Grid  List 

Set Ascending Direction